Sunday, 6 March 2011

Εγώ ο κανένας

Σκεφτόμουν οτι δεν ξέρω πόσο ακόμα θα ασχολούμαι με αυτό το ιστολόγιο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα άξιο αναφοράς τον τελευταίο καιρό. Ομως τα πράγματα άλλαξαν πρόσφατα και το 2011 ήταν και είναι μέχρι τώρα αρκετά ενδιαφέρον και δημιουργικό.
Ο Γενάρης ήταν γεμάτος με 2 περιοδείες Ακάντεμι στ Μάρτιν κυρίως στην Γερμανία, η πρώτη με τον Μάρινερ σαν συμφωνική ορχήστρα και η δεύτερη με σύνολο 25 περίπου μουσικών υπο τον βιολονίστα renaud Capucon, ο οποίος, σαν director και σολίστας έπαιξε μαζί μας ένα κοντσέρτο Μότσαρτ και ένα μικρό κομμάτι Τσαικόφσκυ και απο τη θέση του πρώτου βιολιού παίξαμε Souvenir de Florence και Strauss Μetamorphosen, ένα κομμάτι που αγαπώ πολύ, όχι μόνο γιατι έχει υπέροχες μελωδίες αλλα και γιατί ειναι τρομερά δημιουργικό.Κάθε μέλος έχει ξεχωριστό μέρος να παίξει και όλοι έχουμε αρκετά σολιστικό ρόλο. Ο Capucon είναι γεμάτος ενέργεια και σταδιακά μας εμπιστεύτηκε περισσότερο. Νομίζω του άρεσε η ορχήστρα αν και μας πήρε αρκετές μέρες να μάθουμε ο ένας τον άλλον.Καλός ο καπετάνιος μας λοιπόν, καλή και ορχήστρα, καλό και το ταξίδι.
Πίσω στο Λονδίνο ξεκίνησα να δουλεύω πάλι στην Οπερα. Aida αυτή τη φορά. Μια ..πιπεράτη παραγωγή με αρκετές γυμνόστηθες δεσποινίδες να σφάζουν κάτι αιχμαλώτους και έναν σκλάβο να σέρνεται απο μια αλυσίδα στην σκηνή, εχοντας καλλυμένα μόνο τα πολύ βασικά...
Για τους τραγουδιστές δεν θα μιλήσω γιατί δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα αλλα ο μαέστρος μας, Fabio Luisi τον οποίο δεν ήξερα, με έχει εντυπωσιάσει με την εξαιρετική του τεχνική, την γνώση και μουσικότητά του. Πρεμιέρα σε λίγες μέρες. Θα έιναι καλά πιστεύω.

Το highlight όμως συνέβη σήμερα όταν έλαβα ένα τηλεφώνημα το πρωί. Μια φωνή να μου λέει οτι ο Μάρρεϊ Περάγια θέλει να παίξει piano quartets την επόμενη βδομάδα γιατι έκανε εγχείρηση πάλι στο χέρι του και θέλει να αρχίσει πάλι να παίζει...Θα πάω λοιπόν στο σπίτι του για mozart-schumann-brahms και δείπνο, μαζί με τον leader της Ακαδημίας και έναν τσελλίστα απο την London Symphony .κουφό; εγώ ο κανένας....

Monday, 1 November 2010

Maurice Murphy

Σήμερα έμαθα οτι πέθανε ο Maurice Murphy θρυλικός τρομπετίστας της LSO και η τρομπέτα του williams στον Indiana Jones, Star Wars και δεκάδες άλλες ταινίες και ηχογραφήσεις.
Εφυγε απο την LSO πριν 2-3 χρόνια αλλα συνέχισε να δουλεύει για την ορχήστρα ως έκτακτος μέχρι πολύ πρόσφατα...Θυμάμαι στα μαθητικά μου χρόνια όταν έπαιξα με την ορχήστρα. Δεν ήξερα ποιός είναι αλλα δεν μπορούσα να μην γυρίσω πίσω μου να κοιτάξω ποιός παίζει τρομπέτα τόσο όμορφα.

Αρθρο εφημερίδας εδώ
Kαι η γωνία της LSO για τον Maurice εδώ
Irreplaceble....

a bunch of nutters

Τέτοιες μέρες φοβάμαι οτι, οτιδήποτε γράφω στο διαδύκτιο θα γυρίσει και θα με δαγκώσει στο μέλλον. Ας ελπίσουμε οτι το εμπόδιο της γλώσσας θα είναι αρκετό για να διαχωρίσει τον κόσμο μου και την ανωνυμία που προσπαθώ να κρατήσω στο ιστολόγιό μου.
Προχθές λοιπόν παίξαμε στο Edmond Οκλαχόμα σε μια πολύ νέα και πολύ καλή αίθουσα συναυλιών που ονομάζεται Armstrong Auditorium. Η αίθουσα έχει χτιστεί απο κάποιου είδους χριστιανούς (Sect στα αγγλικά, δυστυχώς μονο "αίρεση" στα Ελληνικα...δεν υπάρχει άλλη λέξη που μπορώ να σκεφτώ) κάτι τύπους τέλος πάντων απο εκείνους που εδω και δεκαετίες βγαίνουν στην Αμερικάνικη τηλεόραση και ζητάνε λεφτά απο τον κόσμο Οι συγκεκριμένοι μάζεψαν αρκετά για να χτίσουν ακόμα και αίθουσα συναυλιών...μαγκιά τους, δεν με πειράζει.
Αυτό όμως που πραγματικά με προβληματίζει είναι η κριτική που ακολούθησε. Είναι λοιπόν ένας ..δημοσιογράφος ο οποίος λίγο πολύ συγκρίνει το μότζαρτ μας με ...πιθήκους, λέγοντας λίγο πολύ οτι, η ερμηνεία μας είναι απόδειξη οτι δεν γίνεται να προερχόμαστε απο πιθήκους γιατί πρίν την συναυλία πήγε στον ζωολογικό κήπο και τους είδε και μετά ειδε και εμας και δεν ξέρω....ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ κατέβασε το κεφάλι του να γράψει
τελος πάντων, σήμερα θα είναι καλός blogger και θα το παίξω αντικειμενικός
το άρθρο εδω
τα συμπεράσματα και σχόλια δικά σας....



Κατα τα άλλα η περιοδεία κυλάει ομαλά αν και είναι απο τις δυσκολότερες που έχω κάνει.Σχεδόν κάθε μέρα λεωφορεία και συναυλία και μια...τριβή που προσπαθεί συνεχώς να μας φθείρει. Οι ατελείωτες ώρες που περνάμε μαζί, η επανάληψη προγράματος, τα σκουπίδια που τρώμε στο λεωφορείο, οι μειωμένες ώρες ύπνου και οι διάφορες ατέλειες που προκύπτουν απο την κούρασή μας.Ακόμα αντέχουμε όμως....Είμαστε στην μέση...

Tuesday, 26 October 2010

Waco (γουέικο...όχι γουάκο)

Πρέπει να παραδεκτώ:τα τελευταία βράδυα μου πέρασε απ'το μυαλό να γράψω τις εντυπώσεις μου απο το...Αμέρικα αλλα, δεν ξέρω ακόμα τι να γράψω, τι να πω, τι να φωτογραφήσω. Αν και, ότι έχω δει τις τελευταίες μέρες μου φαίνεται σαν ζωή σε διαφορετικό πλανήτη, δεν έχω βρει ακόμα τρόπο να εκφράσω την έκπληξη και ικανοποίηση μου που έφτασα μέχρι εδώ. Ας το πάρουμε απόφαση, ορισμένα πράγματα δεν εξηγούνται, βιώνονται.To waco λοιπόν έχει μια γέφυρα που ενώνει τις όχθες του ποταμου brazos...

Στην άκρη της οποιας είναι ένας μπρούτζινος καουμπόης που δείχνει να επιβλέπει κάτι μπρούτζινα γελάδια να βοσκάνε


και μια αίθουσα συναυλιών που είναι κάπως έτσι

Το Γουέικο λοιπόν, δυστυχώς είναι γνωστό κυρίως για μια περίπτωση ομαδικής αυτοκτονίας καμιά 20ριά χρόνια πρίν αλλα, απο τότε, απο οτι καταλαβαίνω τα πράγματα εχουν προχωρήσει.
Το ζουμί λοιπόν της ανάρτησης είναι το εξής:
Η αμερική(τουλάχιστόν η λίγη που έχω δεί εγώ) έχει τον δικό της διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνεται την τέχνη της μουσικής και ιδιαίτερα το λεξιλόγιο της κλασσικής. Φαίνεται να κατανοούν και να εκτιμούν την τέχνη.Εχουν όμως μάθει να ακούν την μουσική τους ..κάτω απο έναν μεγενθυτικό φακό, πράγμα που κανει το πρόγραμμα mozart που παρουσιαζουμε λίγο δύσκολο για εμάς.
Η ορχήστρα παιζει κατα την γνώμη μου πολύ όμορφα. Ο Ken Sillito που έχει αναλάβει την καθοδήγησή μας είναι απο τους ποιό κομψούς μουσικούς που έχω δουλέψει. στα 71 του, είναι ίσως στην κορυφή της μουσικής του εκφρασης και δεν έχει να ζηλέψει πολλα απο βιολονίστες 30-40 χρόνια νεότερούς του. Τελικά η αρχοντιά του Κεν είναι οτι επιτρέπει την απόλυτη δημοκρατία. Η πρόβα συχνά παίρνει μορφή μουσικής κουβέντας για κάνα δεκάλεπτο....Αλλα κάθε φορά που κουβεντιάζουμε αντί να παίζουμε το μετανοιώνουμε....Αν και ο Κεν το γνωρίζει αυτό, θα περιμένει μέχρι να τελειώσουμε τις προτάσεις και γνώμες και μετά θα προσπαθήσει πάλι να επιβάλλει το ποιό θετικό κλίμα στην πρόβα, ένα περιβάλλον που μας χωράει όλους.
Κοινωνικά επίσηες αυτοί οι άνθρωποι ειναι χρυσοι. Απόψε κάποιο μέλος της ορχήστρας έκανε ένα μικρό πάρτυ στο δωμάτιό του. Περασε απο το πάρτυ ακόμα και ο οδηγος του λεωφορείου μας που τον γνωρίζουμε μισή μέρα. τοσο ανθρώπινοι είναι πουδεν θα αφήσουν ανθρωπο να αισθάνεται μόνος του.
Πραγματικά δεν παινεύω το σπίτι μου..γιατι η academy St Martin δεν είναι σπίτι μου αλλά, δεν έχω βιώσει μουσική ερμηνεία και ορχηστρική δουλειά σε τέτοιο επίπεδο οπως στην academy. Κάθε φορά που ανοίγω την θήκη μου για να παίξω κάτι μαζί τους, βρίσκω τον εαυτό μου να κρέμεται μεταξύ θαυμασμού και δέους. Ελπίζω να κρατήσει...πολύ.

Wednesday, 20 October 2010

US

Το πρώτο μου ταξίδι στην Αμερική ξεκινάει αύριο με τους Academy St Martin. Πετάμε το πρωί για Houston TX και θα μείνουμε 20 μέρες. Θα επισκευτούμε αρκετές πολιτείες. Το πρόγραμμα μας είναι μόνο Mozart και έχουμε 2 πιανίστες μαζί μας. Θα προσπαθήσω να ανανεώνω την σελίδα όσο είμαι εκεί (σε περίπτωση που με διαβάζει ποτέ κανείς)

Monday, 13 September 2010

ΤΟΚΥΟ

Είμαι εδώ και μια εβδομάδα στην Ιαπωνία με το Royal Opera House. Εχουμε Traviata και Manon στο πρόγραμμα και στο τέλος θα παίξουμε και Messiah. Οι περιοδείες είναι βασικό κομμάτι της ορχηστρικής ζωής αλλα η συγκεκριμένη είναι διαφορετική. Το ευχάριστο είναι οτι δεν χρειάζεται να μετακινηθούμε πολύ. Η διαμονή μας θα είναι περίπου 20 μέρες, όλες στο Τόκυο. Δεν μου συμβαίνει συχνά να έχω χρόνο να αδειάσω την βαλίτσα μου. Επίσης δεν συμβαίνει συχνά η όπερα να φεύγει απο το σπίτι της αφού τα έξοδα είναι πάρα μα πάρα πολλά. Η προετοιμασία μας ήταν ιδιαίτερα δύσκολη κύριώς εξαιτίας της διαφοράς ώρας, η οποία προκάλεσε και πολλά προβλήματα, ένα απο τα οποία την ακύρωση της σοπράνο που τραγουδάει Βιολέττα στην Τραβιάτα.Σήμερα ίσως είναι η πρώτη μέρα που αισθάνομαι οτι έχω λίγο καλύτερο έλεγχο στο παίξιμό μου. Παίζουμε σε 3 διαφορετικές αίθουσες.
Πρέπει να πω οτι πραγματι, οι Ιάπωνες ΕΙΝΑΙ εκπληκτικοί στην οργάνωσή τους. Οι υπέυθυνοι σκηνής και οι φωτιστές τρέχουν συνεχώς, ενώ στη μεριά της ορχήστρας υπάρχουν πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν 2 τεχνικοί. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια αποτελεσματικότητα στην Ευρώπη πουθενά. Είμαι τυχερός γιατι, σε αντίθεση με το Covent Garden, και τα 2 opera pits που παίζουμε είναι εντελώς ακάλυπτα απο πάνω και μπορώ να δω όλη την παραγωγή (πρέπει βέβαια να παίζω κιόλας αλλα....προσπαθώ να ρίχνω τη ματιά μου).
Η τραβιάτα είναι φανταστική παραγωγή. Τον ρόλο της Βιολέττα ανέλαβε η Αλβανίδα Ermonela Jaho την οποία βρίσκω υπέροχη και σαν φωνή και σαν παρουσία στην σκηνή. Δυστυχως χθες ακύρωσε όμως και την αντικατέστησε μια άλλη σοπράνο που ονομάζεται Ailyn Perez η κάτι τέτοιο..Επίσης πολύ καλή αν και διαφορετική.Ελπίζουμε οτι η Jaho θα επιστρέψει για την επόμενη παράσταση.
Η Μάνον είναι με την Netrebko η οποία παραδόξως δεν έχει ακυρώσει ούτε μια παράσταση, όπως κάνει συνήθως. Πρέπει να πω οτι, αν και σαν άνθρωπος δεν μου είναι πάντα συμπαθής και πολλές φορές δεν είναι εύκολο να την ακολουθούμε, το χρώμα της φωνής της είναι πραγματικά πανέμορφο. Επίσης ο ρολος της Μανον είναι σαν να φτιάχτηκε για εκείνην. Αν και η όπερα είναι μια παρλαπίπα(κατα την ταπεινή μου άποψη) καταφέρνει να της δώσει ζωή και νόημα.
Κατα τα άλλα, ο χρόνος μας κυλάει ευχάριστα, δοκιμάζουμε την τοπική κουζίνα και κάνουμε τους τουρίστες με όσο ελεύθερο χρόνο έχουμε....
Ο Ιαπωνας σπόνσορας μας αποφάσισε να μας ταϊσει χθες το βράδυ στο...φτωχικό του, το οποίο είναι το ποιό εκπληκτικό γιαπωνέζικο σπίτι που έχω δεί. Ο δεύτερος όροφος έχει ένα στουντιο μπαλλέτου (εκεί φάγαμε) και το σαλόνι του έχει μια τεράστια συλλογή απο έργα τέχνης που έχουν σχέση με χορό και όπερα.Επίσης συλλέγει κοστούμια που έχουν χρησιμοποιηθεί σε διάσημες παραγωγές στο παρελθόν.....Ο τελευταίος όροφος έχει ενα παραδοσιακό Ιαπωνικό δωμάτιο και αυτό επίσης εκπληκτικό.
Εχουμε καμια δεκαριά μέρες ακόμα, μπορεί μέχρι τότε να έχω μάθει να χρησιμοποιώ και chopsticks....

Monday, 19 July 2010

Δοξάρια

Εδώ και 2-3 χρόνια παίζω ένα παλιό γαλλικό δοξάρι. Οταν το πήρα έπαιζα βέβαια στο κουαρτέτο. Το να επιλέξεις το σωστό δοξάρι είναι πολύ περίεργη υπόθεση, ίσως ποιό συμαντική απο το όργανο. Πρίν καιρό λοιπόν έπαιζα μουσική δωματίου, χρειαζόμουν κάτι με ποιότητα. Πήρα αυτό λοιπόν Pajeot School c1830 με μια μικρή επισκευή στην βάση, που το έκανε συμαντικά φθηνότερο. Πολλά απο τα παλιά δοξάρια έχουν πολύ έντονα κάποια συγκεκριμενα χαρακτηριστικά στην συμπεριφορά τους: Αλλα έχουν πολύ καλό ήχο, άλλα άρθρωση και άλλα είναι καλά για "πυροτεχνήματα".Αυτό λοιπόν συμαίνει οτι εφόσον κανουν κατι πολύ καλά, κάνουν κάτι άλλο λιγότερο καλά. Το ίδανικό λοιπόν είναι να έχεις 2-3 απο δαυτα και να κάνεις τη δουλειά σου, πράγμα που δεν με βλέπω να αποκτώ σύντομα. Τα καινούργια, σε αντίθεση με τα παλιά, φτιάχνοναι με ποιό πρακτικές διαθέσεις και κάνουν λίγο απ'όλα...αλλα τίποτα ιδιαίτερα καλά.(μιλώντας γενικά βέβαια, σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις και στα παλιά και στα νέα). Το δικό μου είναι σχετικά βαρύ. Παράγει έναν πολύ όμορφο ήχο αλλα ορισμένα στοιχεία, ιδιαίτερα ορχηστρικού χαρακτήρα είναι δύσκολο να αποδοθούν.Τον τελευταίο χρόνο δεν το έχω αγγίξει γιατί φοβάμαι οτι θα το χτυπήσω στους τοίχους του Opera Pit. Παίζω το δεύτερο μου δοξάρι που είναι απο ανθρακονήματα. Και αφού δεν το παίζω, όταν έχω την ευκαιρία να το χρησιμοποιήσω δεν ακούγεται καλά, γιατί δεν θυμάμαι πως να το χειριστώ και η βιόλα μου έχει συνηθήσει το άλλο.
Αποφάσισα λοιπόν να το ξεφορτωθώ και να ψάξω για κάτι άλλο. Αυτό που με θλίβει είναι οτι χρειάζομαι ουσιαστικά ένα χειρότερο δοξάρι για να κάνω τη δουλειά μου. Ενα δοξάρι που είναι ...more of a product...που δηλαδή είναι εύκολο να παιχτεί, και σε σχετικά καλή κατάσταση έτσι ώστε αν φάει και κάνα κοπάνημα να μην πεθάνει στα χέρια μου την ώρα της δουλειάς. Είναι περίεργο το πως η ...καλλιτεχνία πρέπει να πάει στην άκρη και να αντικατασταθεί με...πρακτικότητα. Με κάνει και αισθάνομαι μεγάλος....
Αραγε θα βγω ποτέ απο αυτό το λούκι;