Μπορεί ο καιρός να είναι συνέχεια χάλια...

και μπορεί οι ντομάτες να έχουν γεύση χαρτοκιβώτιου σε αυτή τη χώρα, αλλα υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορώ να σταματήσω να θαυμάζω.
Σήμερα ημουν Royal Opera House, είχαμε παράσταση στις 12.00 το μεσημέρι. Η παράσταση ηταν για σχολεία. Ολοι οι principals της ορχήστρας ήταν εκεί, ολο το προσωπικό της οπερας εκεί, και οι περισσότεροι principal τραγουδιστές και χορευτές εκεί. Δεν υπήρχε κάν υποψια οτι η παράσταση θα ήταν κάτι λιγότερο απο συνήθως, παρότι ο μέσος όρος ηλικία του κοινού μας ηταν περίπου 12....
Αυτο λοιπόν μου κάνει εντύπωση. Οτι η βασσιλική όπερα είναι ένα απο συμαντικότερα μέρη για την κλασσικη σε αυτή τη χώρα ομως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να γεμίσει πιτσιρίκια και να παίξουμε μια παράσταση μόνο για παιδιά! 2 απο τους principal τραγουδιστές και ο μαέστρος ήταν απο τους νέους καλλιτέχνες του opera house οπότε είχαν και αυτοί την ευκαιρία να δουλέψουν με την ορχήστρα και να μάθουν τους ρόλους τους και την παραγωγή καλύτερα. Ολη η πρώτη σειρά ηταν παιδάκια που κρεμόντουσαν απο τον τοίχο του orchestra pit και κοιτούσαν με ενδιαφέρον κατω την ορχήστρα στην εισαγωγή, και αργότερα φυσικά τη σκηνή.
Κάτι τέτοιες μέρες είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος που είμαι μέρος τέτοιου συνόλου. Με συγκινεί αυτή η αίσθηση ευθύνης που βλέπω και σε ατομικό επίπεδο και σε ομαδικό. Απο τον διπλανό μου στην ορχήστρα, που έχει μάθει κάθε recitativo απέξω έτσι ώστε οι νότες του να πέσουν ακριβώς με την φωνή των τραγουδιστών (πράγμα που διαφέρει απο μέρα σε μέρα) μέχρι την απόφαση να γεμίσουν το θέατρο παιδιά σε κάθε παραγωγή που κάνουμε, έτσι ώστε απο μικρή ηλικία να εξοικειωθούν με την μουσική αυτή γλώσσα και περιβάλλον.
Με ένα σμπάρο...πόσα τριγόνια;


Σε αντίθεση, πριν απο λίγα χρόνια,στα φοιτητικά μου χρόνια βρέθηκα με την ορχήστρα νέων ευρώπης στο Μέγαρο.Μεταξύ πρόβας και συναυλίας έψαχνα μια αίθουσα για μελέτη. Ηταν όλες άδειες και κλειδωμένες. Οταν ζήτησα να μου ανοίξουν μια αίθουσα για 1 ωρα ο τεχνικός με έστειλε να πάρω άδεια απο μια κυρια. Φτανοντας λοιπόν στην ...κυρία... ζήτησα την ευλογία της για να χρησιμοποιήσω την αίθουσα..Η απάντηση ήταν η εξής: Δεν μπορούμε να σας δώσουμε αίθουσα, αυτες οι αίθουσες χρησιμοποιούνται απο καλλιτέχνες όπως ο κύριος Νταλάρας, δεν μπορούμε να τις δίνουμε όπου και όπου..
Κάλα, λέω εγώ αφού είναι όλες άδειες!
Λύπαμαι κύριε δεν μπορώ να κάνω τίποτε..

(καλά, κλείδώστε τις όλες και περιμένετε να έρθει ο Νταλάρας να τις αερίσει)

Οχι άλλο Tchaikovsky!

Δεν αντέχω άλλο. Τα 3ωρα shows έχουν αρχίσει και βαραίνουν επικύνδυνα την πλάτη μου, την ακοή μου αλλα κυρίως το μυαλό μου. Απο τον περασμένο μήνα και(λίγο πολύ) μέχρι το τέλος του 09 (και 3 μέρες απο το 10) έχω μόνο 2 κομμάτια να παίξω...ξανά και ξανά και ξανα!!έλεος.
Δεν ξέρω αν έχετε δει την ταινία " η μέρα της Μαρμότας" με τον bill murray αλλα κάπως έτσι νιώθω.Προχθές είχαμε την πρεμιέρα της όπερας Tsarinas Slippers και έχω ήδη παίξει καμια 20ρια Sleeping Beauties. Αν και η μουσική είναι υπέροχη και οι παραγωγές καλές (δεν είμαι σίγουρος για τα slippers, κάποιος μου είπε οτι την βρίσκει μάλλον μέτρια...) αυτή η συνεχής επανάληψη με σκοτώνει! Θέλω να παίξω Brahms Sextets, Haydn Op20, Strauss Metamorphosen, Schubert String Quintet! οτιδήποτε αρκεί να βγώ απο το υπόγειο!
Οκ ας μαζευτώ. Ο τελευταίος καιρός λοιπόν δεν είχε ιδιαίτερο μουσικό ενδιαφέρον. Εκτώς του Covent Garden , είχα 2-3 μέρες με την RPO παίζοντας Classical Spectacular ΒΛΑΚΕΙΕΣ στην μέση του πουθενά, λίγο BBC ηχογραφηση(μια με έναν άθλιο μαέστρο-μια με έναν άθλιο συνθέτη), και 2-3 soundtracks.
Απο πράγματα που ευχαριστήθηκα είχα : το πρώτο μου mendelsohn 8tet (επιτέλους το είδα αυτό το κομμάτι, έπαιξα δεύτερη βιόλα) και ένα ρεσιτάλ την περασμένη βδομάδα στο οποίο έπαιξα πολλά μικρά κομμάτια γιατι δεν είχα χρόνο να ετοιμάσω ολόκληρη σονάτα. βέβαια 3 και ο κούκος καταλήξαμε....τα κλασσικά, μόλις γράψεις οτι παίζεις κάτι του τύπου Hoffmeister Studies ή Hindemith δεν πατάει κανένας...Λίγοι και εκλεκτοί στο κοινό(εδώ που τα λέμε, ούτε εγώ πάω να ακούσω Reger, δεν αδικώ κανέναν)
Σε ποιό ...ελπιδοφόρο τόνο: Οι υπηρεσίες μου θα χρειαστούν και πάλι επιτέλους με τους Academy St Martin απο 4 Γενάρη. Τούρ λοιπόν με Marriner σε Γερμανία, Αυστρία και......Τουρκία (τι περίεργο...τουρκία!).(ναι κύριε Neco, θα το βρώ το σάιτ και θα δώ και τι παίζουμε)

Επίσης...το highlight: Πήρα την βιόλα μου στον "γιατρό¨ο οποίος την βρήκε σε άθλια κατάσταση...Μου εξήγησε οτι οι πτήσεις και η συνεχής χρήση είχαν εξαντλήσει το κακόμοιρο όργανο.Ηταν στραβό, ξεκολλημένο, χάλια χορδές, χάλια καβαλάρης, χάλια μανίκι, χάλια ταστιέρα...γενικώς χάλια. Το άνοιξε λοιπόν και το ξανα-συναρμολόγησε και δεν το πίστευα. Λες και έχω άλλη βιόλα. Και απο ποιότητα και όγκο ήχου τρομερή βελτίωση, και κυρίως απο θέμα άρθρωσης. "Πενιά-στραγάλι" που λένε και κάποιοι μπουζουξήδες! Ελπίζω οτι σύντομα θα στρώσει εντελώς με τα νέα settings, τώρα ο ήχος είναι ακόμα λίγο περισσότερο λαμπερός και πρίμος απο ότι θα ήθελα.σα βιολί ένα πράμα(καλά, όχι και τόσο άσχημα........)
Το πήρα επίσης απόφαση οτι θέλω να ξεφύγω πάλι απο την ορχηστρική ζωή για λίγο, να πάρω μια γερή δόση μελέτης και ρεσιτάλ, οπότε στράφηκα προς τους παλιούς γνώριμους στο Banff Centre στον Καναδά. Εχω κάνει αίτηση για residency τον Φλεβάρη. Εαν όλα πάνε καλά και με δεχτούν θα πάω εκεί να συνέλθω απο τον tchaikovsky!
Το ιστολόγιο μου λοιπόν θα παραμείνει αραχνιασμένο και αδιάφορο μέχρι κάτι ενδιαφέρον να μου συμβεί στο κοντινό μέλλον....σύντομα ελπίζω

Besancon-Ταξίδια τέλος

Τέλος εποχής. Οι περιοδείες τελειώσαν όπως επίσης και τα σεμινάρια. Είμαι πάλι πίσω στην "κανονική" μου ζωή. Δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν μου κακοφαίνεται ή αν είμαι ανακουφισμένος με την γαλήνη του άδειου μου ημερολογίου της βδομάδας που έρχεται. Ηταν ένα καλό καλοκαίρι. Ηταν μάλλον ενα φανταστικό καλοκαίρι. Ενα καλοκαίρι που με άφησε κουρασμένο και ταυτόχρονα ανανεωμένο μουσικά.
Αλλα αρκετά για εμένα.
Σήμερα επισκέπτομαι το ιστολόγιο μου για να γράψω όχι για εμένα αλλα για κάποιον άλλο μουσικό που ονομάζεται Kazuki Yamada (ναι, όπως λέμε Yamaha αλλα με D). Προφανώς δεν έχετε ακούσει για τον Μαέστρο Υamada. Επιτρέψτε μου λοιπόν να πω 2 λόγια για την τελευταία βδομάδα. Ας τα πάρουμε απο την αρχή:
Βρέθηκα στην νότια Γαλλία με την ΒΒC SO στον διαγωνισμό μαέστρων σε μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα με την Ελβετία που ονομάζεται Besancon. Φτάσαμε Δευτέρα βράδυ και απο τρίτη πρωί παίξαμε για τον διαγωνίσμό. 10 νέοι μαέστροι μας διευθύνανε. Οι περισσότεροι ήταν εντελώς άπειροι, κάποιοι με ίχνη ικανότητας και κάποιοι απλά εντελώς ατάλαντοι...Γενικώς αποφάσισα οτι καλός μαέστρος πρίν τα 50 σου...δεν γίνεται.
Και εκεί που λιώναμε να παίζουμε το ίδιο πρόγραμμα ξανά και ξανά απο τις 10 πρωί, μετά το βραδυνό μας διάλλειμα εμφανίζεται ένας μικρόσωμος ασιάτης με την μπαγκέτα του. "Αντε" λεμε "ας παίξουμε άλλο ένα Forza del Destino να πάμε για μια μπύρα(την είχαμε ανάγκη εκείνη την ώρα, μετά απο 8 ωρες επανάληψης) . Και εκεί που είχαμε παραδώσει τα όπλα, ο μικροσωμος ασιάτης ξεκινάει


και δεν το πιστεύαμε...

η μουσική του ήταν τόσο ξεκάθαρη, ο ήχος απο τα έγχορδα βελούδινος, η κάθε του ατάκα ακριβέστατη. Ενα πραγματικό θάυμα για την ηλικία του( 30). Να μην τα πολυλογώ, 3 μέρες αργότερα ήταν στους 3 φιναλίστ του διαγωνισμού. Παίξαμε λοιπόν ένα σύγχρονο,Berlioz Symphonie Fantastique και Μendellsohn Violin Concerto στα οποία ο Μαέστρο Yamada όχι μόνο διέπρεψε αλλα και κέρδισε τον διαγωνισμό. Η ορχήστρα σκευτεται σοβαρά να τον αρπάξει όσο είναι νέος και ...οικονομικός, αλλα είμαι σίγουρος οτι σύντομα θα γίνει ο περιζήτητος μαέστρος που το αξίζει να είναι. Μέρος του βραβείου είναι και 15 συναυλίες με κάποιες καλές ορχήστρες της ευρώπης (και BBC μέσα)
Αργά η γρήγορα λοιπόν θα ακούσετε για εκείνον....και όταν ακούσετε, προτείνω να τρέξετε να αγοράσετε εισητηρια....

Με αυτό το project τελειώνουν τα τρεξίματά για τώρα. Ο χειμώνας είναι κοντά και σε περίπου 1 μήνα θα ξεκινήσω όπερα και μπαλλέτο, δουλειά κοπιαστική αλλα τουλάχιστον δεν θα χρειαστεί να απομακρυνθώ απο το Λονδίνο.
Αυτά τα ολίγα για τώρα, θα επανέλθω την επόμενη φορά που κάτι ουσιώδες θα βρεθεί μπροστά μου.

Proms,πτήσεις, και....παντόφλες

Είμαι στο Κάρντιφ στο ξενοδοχείο μου. είναι αρκετές μέρες που έχω επιστρέψει απο τον Καναδά αλλα εξακολουθω να κοιμάμαι απο τις 7 το απόγευμα και να ξυπνάω 4. Να μελετήσω δεν μπορώ τέτοια ώρα για ευνόητους λόγους και είπα να γράψω εδώ.
Είναι το πρώτο καλοκαίρι που έχω τόσο διαφορετικού τύπου δουλειά, πράγμα που με ευχαριστεί ιδιαίτερα, γιατί, πρώτον έχει ενδιαφέρον να κάνεις διαφορετικά πράγματα, και δεύτερον δεν έχουν όλοι οι μουσικοί δουλειά τέτοιες μέρες στο Λονδίνο....
Εχω λοιπόν να παίξω 4 Πρόμς στο Αλμπερτ Χωλ. 2 Με την BBC National Orchestra of Wales και 2 με την BBC Symphony Orchestra του Λονδίνου. Θα δώ διαφορετικούς μαέστρους και πολύ ρεπερτόριο, σε αυτή τη θαυμάσια ατμόσφαιρα που πάντα έχουν τα Πρόμς. Επίσης παίζω στην τελευταία νύχτα των πρόμς, μια τρελή βρεττανική γιορτή που για ξένους δεν έχει πολύ νόημα αλλα μετά απο 10 χρόνια σε αυτή τη χώρα αρχίζω και την καταλαβαίνω. Είναι ενα απόγευμα γεμάτο σημαίες, εθνικά σύμβολα και ύμνους, και γενικότερα a celebration of...britishness.
Πέρα απο τα πρόμς έχω άλλη μια βδομάδα μόνος μου( όπως υποσχέθηκα στον εαυτό μου, 1 βδομάδα τον μήνα θα παίζω σόλο και μουσική δωματίου) στην Ισπανία αυτή τη φορά οπου και ελπίζω να παίξω 1-2 συναυλίες τον αύγουστο.
Εχω επίσης ένα ταξίδι αστραπή στην ιταλία στο φεστιβάλ του Ραβέλλο ( ενα περίεργο περιβάλλον, οι συναυλίες γίνονται σε μια εξέδρα που σχεδόν κρέμεται απο έναν γκρεμό) Με την Orchestra of St Johns με τους οποίους δεν έχω ξαναπαίξει, και τον Vadim Repin...Οπότε ανυπομονώ και για την συναυλία και για το ιταλικό δείπνο και κρασί μετά την συναυλία....
Οι πτήσεις συνεχίζονται προς Γερμανία αρχές Σεπτέμβρη οπου θα βρεθώ με τους Academy of St Martin in the Fields (κύριε Neco πάλι δεν ξέρω τι παίζουμε...μήπως έχετε καμιά ιδέα;) και μετά απο ένα σύντομο διάλλειμα πάω στην Γαλλία πάλι με BBC οπου θα παίξουμε για 1 βδομάδα για έναν διαγωνισμό...μαέστρων....Πάλι έπιασα τον εαυτό μου να ανυπομονεί γιατι...όπως και να το κάνουμε είναι μια βδομάδα στη Γαλλία και δεύτερον...δεν έχω ξαναπαίξει κάτι τέτοιο και φαντάζομαι θα έχει ενδιαφέρον να συγκρίνουμε διαφορετικούς μαέστρους με κοινό ρεπερτόριο....Μετά την γαλλία, εαν ζώ ακόμα τελειώνουν επιτέλους τα ταξίδια και οι πτήσεις ( δεν ξέρω γιατί είμαι μουσικος.. συχαίνομαι και φοβάμαι τα αεροπλάνα) και πάω στο Covent Garden οπου και θα παίξουμε μια όπερα που δεν ήξερα καν οτι υπάρχει και λέγεται Tsarinas Slippers. Οι παντόφλες της τσαρίνας λοιπόν, μια όπερα του τσαικόφκσυ θα με κρατήσουν απασχολημένο μέχρι αρχές δεκέμβρη....
Εκτως απο τα αεροπλάνα που πρέπει να χρησιμοποιήσω, το υπόλοιπο μέρος του προγράμματος μου πρέπει να πω οτι με ευχαριστεί. Το μόνο πρόβλημα είναι οτι προσπαθώ να μάθω να οδηγώ και είναι αδύνατον να προγραμματίσω μαθήματα πρίν την περίοδο με τις...παντόφλες της τσαρίνας.Οπότε, κατα τον Οκτώβρη...φυλαχτείτε ο Αλεξ θα βγεί στους δρόμους οδηγώντας......

(Οκ αυτή η δημοσίευση είναι λίγο άκυρη απο περιεχόμενο, αλλα είναι πλέων 7 το πρωί και μπορώ να πάω για καφέ και να ...βιολίσω.....)

Back from Banff

Δεν είμαι σίγουρος οτι αυτό το κείμενο θα το διαβάσει κανείς, ετσι και αλλιώς έχω παρατήσει το ιστολόγιο μου εδώ και μήνες.
Απο την άλλη είμαι τόσο jetlagged που αποκλείεται να κοιμηθώ για ώρες ακόμα και έχω τόσα πράγματα στο κεφάλι μου που θέλω να γράψω.

Μόλις επέστρεψα απο 3 εβδομάδες στον Καναδά. Ημουν Resident Artist για αυτή την περίοδο, μαζί με άλλους περίπου 80 μουσικούς. Πρέπει να πω οτι λάτρεψα την κάθε μέρα που πέρασα εκει πέρα. Το Banff Centre βρίσκεται 2 ώρες απο το Κάλγκαρι, δίπλα απο το ομόνυμο χωριουδάκι. Το Centre είναι κυριολεκτικά μέρος του δάσους. Αποτελείται απο 5-6 μεγάλα κτίρια και αρκετά μικρότερα. Εχει 2 αίθουσες συναυλιών και οι εγκαταστάσεις του περιλαμβάνουν κτίρια κατάλληλα για θέατρο, όπερα αλλα και άλλα στα οποία γίνονται τακτικά συνέδρια και επιστημονικές έρευνες. Ο κάθε μουσικός έχει μια "καμπίνα" φτιαγμένη απο ξύλο, στην οποία μπορεί να μελετήσει. Κάθε μέρα είχαμε masterclasses, τα οποία είχαν μορφή ανεπίσημης συναυλίας με αρκετό κοινό. 3-4 φορές την εβδομάδα, οι καθηγητές έπαιζαν συναυλίες σε διάφορα σύνολα και σόλο. Πέρα απο το μουσικό επίπεδο και των μαθητών και των καθηγητών το οποίο βρήκα τρομερά υψηλό, το ίδιο το μέρος είναι μαγευτικό. Το centre είναι περιτριγυρισμένο απο βουνά, κάποια μόνιμα χιονισμένα. Κάθε λίγες μέρες, διαλέγαμε ένα και ανεβαίναμε στην κορυφή. Η θέα απο αυτές τις κορυφές μας άφηνε άφωνους για αρκετή ώρα. Υπήρχαν επίσης αρκετά ποτάμια αλλα και κάτι ιδιαίτεροι λευκοί τεράστιοι βράχοι, απομεινάρια κάποιου αρχαίου γεωλογικού φαινομένου το οποίο δεν νομίζω να μπορώ να ονομάσω. Κατα την διάρκεια της καθημερινής μου μελέτης είχα ως τακτικούς επισκέπτες σκίουρους και ελάφια. Τα ζώα αυτά δεν φαίνονται να έχουν κανένα πρόβλημα να μοιραστούν το περιβάλλον τους με εμάς και κάποια απο αυτά είναι ιδιαίτερα κοινωνικά αλλα και περίεργα.
Αυτό όμως που μου έμεινε στο μυαλό είναι το πως ένα τέτοιο περιβάλλον μας επιρρέασε σαν μουσικούς και σαν σύνολο. Υπο αυτές τις συνθήκες, βρήκα τον εαυτό μου να απολαμβάνει την συμμετοχή σε ένα σύνολο νέων μουσικών απο όλο τον κόσμο, γεμάτο υποστήριξη και αισιοδοξία. Αν και το επίπεδο ήταν γενικά πολύ καλό, δεν υπήρχε ίχνος ανταγωνισμού και μάλιστα δεν είχαμε κανένα πρόβλημα στο να συζητήσουμε προβλήματα και μουσικές ανυσηχίες μεταξύ μας, και πολλές φορές να παίζουμε ο 1 στον άλλο. Το επάγγελμα του μουσικού μπορεί να είναι μοναχικό, και όταν τέτοια σύνορα καταργούνται λειτουργούμε σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, και μουσικά και ανθρώπινα. Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο συχνά ξεχνάμε οτι το να είσαι μουσικός έχει περισσότερο με τους γύρω σου παρά με τον εαυτό σου. Εχει να κάνει με τους συναδέλφους σου και φυσικά το κοινό σου. Και εκεί που όλοι προβληματιζόμαστε για τις τεχνικές μας ατέλειες και τις φιλοδοξίες μας, ξαφνικά βρίσκουμε οτι, το να σκαρφαλώνουμε βουνά, ή το να δεχόμαστε επισκέψεις απο ελάφια μας θυμίζει μια βασική πραγματικότητα, και μας προκαλεί ένα είδος απο τύψεις για το ότι αφήσαμε τους εαυτούς μας να παρασυρθούν εκτός αυτής της πραγματικότητας....

Δεν πρέπει να το ξεχάσω αυτό, ακόμα και όταν ξανακαθήσω στην ορχήστρα μεθαύριο....

Banff-an update

Μόλις έλαβα ενα γραμματάκι το οποίο λέει οτι βρήκα σπόνσορα να πληρώσει όλα τα έξοδα διαμονής και μαθημάτων στον Καναδά τον ιούνιο. Αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο διότι τα έξοδα για το συγκεκριμένο Masterclass είναι πολύ περισσότερα απο οτι θα μπορούσε ποτέ να αντέξει η καταπονημένη τσέπη μου. Αυτοί οι άγιοι άνθρωποι λοιπόν στείλαν μέχρι και ένα γράμμα στον καναδά και τους είπαν οτι θα φροντίσουν τα έξοδα μου...και μετά με καλέσαν και για ...cup of tea....( η απίστευτη αγγλούρα....oh dear me) .Η πλάκα είναι οτι το δακρύβρεχτο(ειλικρινές όμως) γράμμα που τους έστειλα με βοήθησε να το γράψω η συγκάτοικός μου,τις οποίας τα αγγλικά είναι σαφώς ανώτερα απο τα δικά μου. Εγραψα κάτι του τύπου.......δώστε μου λεφτά να πάω να μάθω βιόλα...της το δείχνω και μου λέει....που πας ρε άνθρωπε; Και έκατσε η γυναίκα και το σουλούπωσε κάπως.Μάλλον θα στείλω εκείνην για ...tea. παω να της πάρω κάνα σοκολατάκι.

back to work-Πρόβες για Αθήνα-matilla.

Κοιτούσα πρόσφατα το παρατημένο μου ιστολόγιο πασχίζοντας να βρώ κατι καλό που έχει συμβέι για να γράψω..και δεν έβρισκα τίποτα.Οι ορχηστρικές μου μέρες φαίνεται να πέρασαν πολύ γρήγορα και χωρίς πολλές συγκινήσεις τους τελευταίους μήνες. Αρκετά film sessions, αρκετά swan lakes και αρκετά σύγχρονα. Και εκεί που λέω σήμερα, αντε...άλλη μια μέρα δουλειάς φτάνω στην πρόβα με την BBC και εμφανίζεται η καταπληκτική Karita Matilla να μας θυμίσει... what our jobs should be about. Τι εκπληκτική παρουσία, τι ζεστή φωνή, τι κατανόηση για το μουσικό κείμενο! Και τι ζεστός άνθρωπος. Ερχεται, και λέει....συγχωρέστε με, μόλις κατέβηκα απο το αεροπλάνο, δεν μου χει μείνει πολύ φωνή.....και ξεκινάμε και..οχι μόνο είχε τον τέλειο τεχνικό έλεγχο αλλα οταν τραγουδάει αυτή η γυναίκα αισθάνεσαι οτι σταματάει ο χρόνος.Στην ορχήστρα υπήρχαν στιγμές που φοβόμαστε να ακουμπήσουμε τα δοξάρια στις χορδές για να μην "χαλάσουμε" τον ήχο της! Και οταν κάναμε βλακείες( Θεέ μου πόσες βλακείες κάναμε σήμερα!) πολύ όμορφα και διπλωματικά θα μας ζητούσε ....την βοήθειά μας(!!!) στις ατέλειές της(που δεν υπήρχαν απλα ηταν πολυ ευγενική για να μας πεί να κανουμε τη δουλειά μας καλύτερα). Aποφάσισα λοιπόν οτι επιτέλους κάτι όμορφο συνέβη στη ζωή μου για να γράψω στο αραχνιασμένο μου ιστολόγιο. Ελπίζω μέχρι την συναυλία να βελτιωθούμε και μείς λίγο. Ο μαέστρος φαίνεται να νοιάζεται αρκετά για την τσέχικη μουσική αλλα το υπόλοιπο ρεπερτόριο φαίνεται κάπως παρατημένο προς το παρόν. Εχουμε άλλη μια προβα αύριο όμως.Θα δούμε....
μετα την Matilla κάναμε πρόβα και με τον Σγούρο