myvlaworld

Εγώ ο κανένας

2011-03-06T18:41:00.004Z

Σκεφτόμουν οτι δεν ξέρω πόσο ακόμα θα ασχολούμαι με αυτό το ιστολόγιο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα άξιο αναφοράς τον τελευταίο καιρό. Ομως τα πράγματα άλλαξαν πρόσφατα και το 2011 ήταν και είναι μέχρι τώρα αρκετά ενδιαφέρον και δημιουργικό.
Ο Γενάρης ήταν γεμάτος με 2 περιοδείες Ακάντεμι στ Μάρτιν κυρίως στην Γερμανία, η πρώτη με τον Μάρινερ σαν συμφωνική ορχήστρα και η δεύτερη με σύνολο 25 περίπου μουσικών υπο τον βιολονίστα renaud Capucon, ο οποίος, σαν director και σολίστας έπαιξε μαζί μας ένα κοντσέρτο Μότσαρτ και ένα μικρό κομμάτι Τσαικόφσκυ και απο τη θέση του πρώτου βιολιού παίξαμε Souvenir de Florence και Strauss Μetamorphosen, ένα κομμάτι που αγαπώ πολύ, όχι μόνο γιατι έχει υπέροχες μελωδίες αλλα και γιατί ειναι τρομερά δημιουργικό.Κάθε μέλος έχει ξεχωριστό μέρος να παίξει και όλοι έχουμε αρκετά σολιστικό ρόλο. Ο Capucon είναι γεμάτος ενέργεια και σταδιακά μας εμπιστεύτηκε περισσότερο. Νομίζω του άρεσε η ορχήστρα αν και μας πήρε αρκετές μέρες να μάθουμε ο ένας τον άλλον.Καλός ο καπετάνιος μας λοιπόν, καλή και ορχήστρα, καλό και το ταξίδι.
Πίσω στο Λονδίνο ξεκίνησα να δουλεύω πάλι στην Οπερα. Aida αυτή τη φορά. Μια ..πιπεράτη παραγωγή με αρκετές γυμνόστηθες δεσποινίδες να σφάζουν κάτι αιχμαλώτους και έναν σκλάβο να σέρνεται απο μια αλυσίδα στην σκηνή, εχοντας καλλυμένα μόνο τα πολύ βασικά...
Για τους τραγουδιστές δεν θα μιλήσω γιατί δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα αλλα ο μαέστρος μας, Fabio Luisi τον οποίο δεν ήξερα, με έχει εντυπωσιάσει με την εξαιρετική του τεχνική, την γνώση και μουσικότητά του. Πρεμιέρα σε λίγες μέρες. Θα έιναι καλά πιστεύω.

Το highlight όμως συνέβη σήμερα όταν έλαβα ένα τηλεφώνημα το πρωί. Μια φωνή να μου λέει οτι ο Μάρρεϊ Περάγια θέλει να παίξει piano quartets την επόμενη βδομάδα γιατι έκανε εγχείρηση πάλι στο χέρι του και θέλει να αρχίσει πάλι να παίζει...Θα πάω λοιπόν στο σπίτι του για mozart-schumann-brahms και δείπνο, μαζί με τον leader της Ακαδημίας και έναν τσελλίστα απο την London Symphony .κουφό; εγώ ο κανένας....

Maurice Murphy

2010-11-01T05:00:00.004Z

Σήμερα έμαθα οτι πέθανε ο Maurice Murphy θρυλικός τρομπετίστας της LSO και η τρομπέτα του williams στον Indiana Jones, Star Wars και δεκάδες άλλες ταινίες και ηχογραφήσεις.
Εφυγε απο την LSO πριν 2-3 χρόνια αλλα συνέχισε να δουλεύει για την ορχήστρα ως έκτακτος μέχρι πολύ πρόσφατα...Θυμάμαι στα μαθητικά μου χρόνια όταν έπαιξα με την ορχήστρα. Δεν ήξερα ποιός είναι αλλα δεν μπορούσα να μην γυρίσω πίσω μου να κοιτάξω ποιός παίζει τρομπέτα τόσο όμορφα.

Αρθρο εφημερίδας εδώ
Kαι η γωνία της LSO για τον Maurice εδώ
Irreplaceble....

a bunch of nutters

2010-11-01T04:09:00.007Z

Τέτοιες μέρες φοβάμαι οτι, οτιδήποτε γράφω στο διαδύκτιο θα γυρίσει και θα με δαγκώσει στο μέλλον. Ας ελπίσουμε οτι το εμπόδιο της γλώσσας θα είναι αρκετό για να διαχωρίσει τον κόσμο μου και την ανωνυμία που προσπαθώ να κρατήσω στο ιστολόγιό μου.
Προχθές λοιπόν παίξαμε στο Edmond Οκλαχόμα σε μια πολύ νέα και πολύ καλή αίθουσα συναυλιών που ονομάζεται Armstrong Auditorium. Η αίθουσα έχει χτιστεί απο κάποιου είδους χριστιανούς (Sect στα αγγλικά, δυστυχώς μονο "αίρεση" στα Ελληνικα...δεν υπάρχει άλλη λέξη που μπορώ να σκεφτώ) κάτι τύπους τέλος πάντων απο εκείνους που εδω και δεκαετίες βγαίνουν στην Αμερικάνικη τηλεόραση και ζητάνε λεφτά απο τον κόσμο Οι συγκεκριμένοι μάζεψαν αρκετά για να χτίσουν ακόμα και αίθουσα συναυλιών...μαγκιά τους, δεν με πειράζει.
Αυτό όμως που πραγματικά με προβληματίζει είναι η κριτική που ακολούθησε. Είναι λοιπόν ένας ..δημοσιογράφος ο οποίος λίγο πολύ συγκρίνει το μότζαρτ μας με ...πιθήκους, λέγοντας λίγο πολύ οτι, η ερμηνεία μας είναι απόδειξη οτι δεν γίνεται να προερχόμαστε απο πιθήκους γιατί πρίν την συναυλία πήγε στον ζωολογικό κήπο και τους είδε και μετά ειδε και εμας και δεν ξέρω....ΤΙ ΔΙΑΟΛΟ κατέβασε το κεφάλι του να γράψει
τελος πάντων, σήμερα θα είναι καλός blogger και θα το παίξω αντικειμενικός
το άρθρο εδω
τα συμπεράσματα και σχόλια δικά σας....

Κατα τα άλλα η περιοδεία κυλάει ομαλά αν και είναι απο τις δυσκολότερες που έχω κάνει.Σχεδόν κάθε μέρα λεωφορεία και συναυλία και μια...τριβή που προσπαθεί συνεχώς να μας φθείρει. Οι ατελείωτες ώρες που περνάμε μαζί, η επανάληψη προγράματος, τα σκουπίδια που τρώμε στο λεωφορείο, οι μειωμένες ώρες ύπνου και οι διάφορες ατέλειες που προκύπτουν απο την κούρασή μας.Ακόμα αντέχουμε όμως....Είμαστε στην μέση...

Waco (γουέικο...όχι γουάκο)

2010-10-26T08:03:00.006+01:00

Πρέπει να παραδεκτώ:τα τελευταία βράδυα μου πέρασε απ'το μυαλό να γράψω τις εντυπώσεις μου απο το...Αμέρικα αλλα, δεν ξέρω ακόμα τι να γράψω, τι να πω, τι να φωτογραφήσω. Αν και, ότι έχω δει τις τελευταίες μέρες μου φαίνεται σαν ζωή σε διαφορετικό πλανήτη, δεν έχω βρει ακόμα τρόπο να εκφράσω την έκπληξη και ικανοποίηση μου που έφτασα μέχρι εδώ. Ας το πάρουμε απόφαση, ορισμένα πράγματα δεν εξηγούνται, βιώνονται.To waco λοιπόν έχει μια γέφυρα που ενώνει τις όχθες του ποταμου brazos...

Στην άκρη της οποιας είναι ένας μπρούτζινος καουμπόης που δείχνει να επιβλέπει κάτι μπρούτζινα γελάδια να βοσκάνε

και μια αίθουσα συναυλιών που είναι κάπως έτσι

Το Γουέικο λοιπόν, δυστυχώς είναι γνωστό κυρίως για μια περίπτωση ομαδικής αυτοκτονίας καμιά 20ριά χρόνια πρίν αλλα, απο τότε, απο οτι καταλαβαίνω τα πράγματα εχουν προχωρήσει.
Το ζουμί λοιπόν της ανάρτησης είναι το εξής:
Η αμερική(τουλάχιστόν η λίγη που έχω δεί εγώ) έχει τον δικό της διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνεται την τέχνη της μουσικής και ιδιαίτερα το λεξιλόγιο της κλασσικής. Φαίνεται να κατανοούν και να εκτιμούν την τέχνη.Εχουν όμως μάθει να ακούν την μουσική τους ..κάτω απο έναν μεγενθυτικό φακό, πράγμα που κανει το πρόγραμμα mozart που παρουσιαζουμε λίγο δύσκολο για εμάς.
Η ορχήστρα παιζει κατα την γνώμη μου πολύ όμορφα. Ο Ken Sillito που έχει αναλάβει την καθοδήγησή μας είναι απο τους ποιό κομψούς μουσικούς που έχω δουλέψει. στα 71 του, είναι ίσως στην κορυφή της μουσικής του εκφρασης και δεν έχει να ζηλέψει πολλα απο βιολονίστες 30-40 χρόνια νεότερούς του. Τελικά η αρχοντιά του Κεν είναι οτι επιτρέπει την απόλυτη δημοκρατία. Η πρόβα συχνά παίρνει μορφή μουσικής κουβέντας για κάνα δεκάλεπτο....Αλλα κάθε φορά που κουβεντιάζουμε αντί να παίζουμε το μετανοιώνουμε....Αν και ο Κεν το γνωρίζει αυτό, θα περιμένει μέχρι να τελειώσουμε τις προτάσεις και γνώμες και μετά θα προσπαθήσει πάλι να επιβάλλει το ποιό θετικό κλίμα στην πρόβα, ένα περιβάλλον που μας χωράει όλους.
Κοινωνικά επίσηες αυτοί οι άνθρωποι ειναι χρυσοι. Απόψε κάποιο μέλος της ορχήστρας έκανε ένα μικρό πάρτυ στο δωμάτιό του. Περασε απο το πάρτυ ακόμα και ο οδηγος του λεωφορείου μας που τον γνωρίζουμε μισή μέρα. τοσο ανθρώπινοι είναι πουδεν θα αφήσουν ανθρωπο να αισθάνεται μόνος του.
Πραγματικά δεν παινεύω το σπίτι μου..γιατι η academy St Martin δεν είναι σπίτι μου αλλά, δεν έχω βιώσει μουσική ερμηνεία και ορχηστρική δουλειά σε τέτοιο επίπεδο οπως στην academy. Κάθε φορά που ανοίγω την θήκη μου για να παίξω κάτι μαζί τους, βρίσκω τον εαυτό μου να κρέμεται μεταξύ θαυμασμού και δέους. Ελπίζω να κρατήσει...πολύ.

US

2010-10-20T00:02:00.002+01:00

Το πρώτο μου ταξίδι στην Αμερική ξεκινάει αύριο με τους Academy St Martin. Πετάμε το πρωί για Houston TX και θα μείνουμε 20 μέρες. Θα επισκευτούμε αρκετές πολιτείες. Το πρόγραμμα μας είναι μόνο Mozart και έχουμε 2 πιανίστες μαζί μας. Θα προσπαθήσω να ανανεώνω την σελίδα όσο είμαι εκεί (σε περίπτωση που με διαβάζει ποτέ κανείς)

ΤΟΚΥΟ

2010-09-13T03:25:00.002+01:00

Είμαι εδώ και μια εβδομάδα στην Ιαπωνία με το Royal Opera House. Εχουμε Traviata και Manon στο πρόγραμμα και στο τέλος θα παίξουμε και Messiah. Οι περιοδείες είναι βασικό κομμάτι της ορχηστρικής ζωής αλλα η συγκεκριμένη είναι διαφορετική. Το ευχάριστο είναι οτι δεν χρειάζεται να μετακινηθούμε πολύ. Η διαμονή μας θα είναι περίπου 20 μέρες, όλες στο Τόκυο. Δεν μου συμβαίνει συχνά να έχω χρόνο να αδειάσω την βαλίτσα μου. Επίσης δεν συμβαίνει συχνά η όπερα να φεύγει απο το σπίτι της αφού τα έξοδα είναι πάρα μα πάρα πολλά. Η προετοιμασία μας ήταν ιδιαίτερα δύσκολη κύριώς εξαιτίας της διαφοράς ώρας, η οποία προκάλεσε και πολλά προβλήματα, ένα απο τα οποία την ακύρωση της σοπράνο που τραγουδάει Βιολέττα στην Τραβιάτα.Σήμερα ίσως είναι η πρώτη μέρα που αισθάνομαι οτι έχω λίγο καλύτερο έλεγχο στο παίξιμό μου. Παίζουμε σε 3 διαφορετικές αίθουσες.
Πρέπει να πω οτι πραγματι, οι Ιάπωνες ΕΙΝΑΙ εκπληκτικοί στην οργάνωσή τους. Οι υπέυθυνοι σκηνής και οι φωτιστές τρέχουν συνεχώς, ενώ στη μεριά της ορχήστρας υπάρχουν πάντα πρόθυμοι να βοηθήσουν 2 τεχνικοί. Δεν έχω ξαναδεί τέτοια αποτελεσματικότητα στην Ευρώπη πουθενά. Είμαι τυχερός γιατι, σε αντίθεση με το Covent Garden, και τα 2 opera pits που παίζουμε είναι εντελώς ακάλυπτα απο πάνω και μπορώ να δω όλη την παραγωγή (πρέπει βέβαια να παίζω κιόλας αλλα....προσπαθώ να ρίχνω τη ματιά μου).
Η τραβιάτα είναι φανταστική παραγωγή. Τον ρόλο της Βιολέττα ανέλαβε η Αλβανίδα Ermonela Jaho την οποία βρίσκω υπέροχη και σαν φωνή και σαν παρουσία στην σκηνή. Δυστυχως χθες ακύρωσε όμως και την αντικατέστησε μια άλλη σοπράνο που ονομάζεται Ailyn Perez η κάτι τέτοιο..Επίσης πολύ καλή αν και διαφορετική.Ελπίζουμε οτι η Jaho θα επιστρέψει για την επόμενη παράσταση.
Η Μάνον είναι με την Netrebko η οποία παραδόξως δεν έχει ακυρώσει ούτε μια παράσταση, όπως κάνει συνήθως. Πρέπει να πω οτι, αν και σαν άνθρωπος δεν μου είναι πάντα συμπαθής και πολλές φορές δεν είναι εύκολο να την ακολουθούμε, το χρώμα της φωνής της είναι πραγματικά πανέμορφο. Επίσης ο ρολος της Μανον είναι σαν να φτιάχτηκε για εκείνην. Αν και η όπερα είναι μια παρλαπίπα(κατα την ταπεινή μου άποψη) καταφέρνει να της δώσει ζωή και νόημα.
Κατα τα άλλα, ο χρόνος μας κυλάει ευχάριστα, δοκιμάζουμε την τοπική κουζίνα και κάνουμε τους τουρίστες με όσο ελεύθερο χρόνο έχουμε....
Ο Ιαπωνας σπόνσορας μας αποφάσισε να μας ταϊσει χθες το βράδυ στο...φτωχικό του, το οποίο είναι το ποιό εκπληκτικό γιαπωνέζικο σπίτι που έχω δεί. Ο δεύτερος όροφος έχει ένα στουντιο μπαλλέτου (εκεί φάγαμε) και το σαλόνι του έχει μια τεράστια συλλογή απο έργα τέχνης που έχουν σχέση με χορό και όπερα.Επίσης συλλέγει κοστούμια που έχουν χρησιμοποιηθεί σε διάσημες παραγωγές στο παρελθόν.....Ο τελευταίος όροφος έχει ενα παραδοσιακό Ιαπωνικό δωμάτιο και αυτό επίσης εκπληκτικό.
Εχουμε καμια δεκαριά μέρες ακόμα, μπορεί μέχρι τότε να έχω μάθει να χρησιμοποιώ και chopsticks....

Δοξάρια

2010-07-19T18:58:00.003+01:00

Εδώ και 2-3 χρόνια παίζω ένα παλιό γαλλικό δοξάρι. Οταν το πήρα έπαιζα βέβαια στο κουαρτέτο. Το να επιλέξεις το σωστό δοξάρι είναι πολύ περίεργη υπόθεση, ίσως ποιό συμαντική απο το όργανο. Πρίν καιρό λοιπόν έπαιζα μουσική δωματίου, χρειαζόμουν κάτι με ποιότητα. Πήρα αυτό λοιπόν Pajeot School c1830 με μια μικρή επισκευή στην βάση, που το έκανε συμαντικά φθηνότερο. Πολλά απο τα παλιά δοξάρια έχουν πολύ έντονα κάποια συγκεκριμενα χαρακτηριστικά στην συμπεριφορά τους: Αλλα έχουν πολύ καλό ήχο, άλλα άρθρωση και άλλα είναι καλά για "πυροτεχνήματα".Αυτό λοιπόν συμαίνει οτι εφόσον κανουν κατι πολύ καλά, κάνουν κάτι άλλο λιγότερο καλά. Το ίδανικό λοιπόν είναι να έχεις 2-3 απο δαυτα και να κάνεις τη δουλειά σου, πράγμα που δεν με βλέπω να αποκτώ σύντομα. Τα καινούργια, σε αντίθεση με τα παλιά, φτιάχνοναι με ποιό πρακτικές διαθέσεις και κάνουν λίγο απ'όλα...αλλα τίποτα ιδιαίτερα καλά.(μιλώντας γενικά βέβαια, σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις και στα παλιά και στα νέα). Το δικό μου είναι σχετικά βαρύ. Παράγει έναν πολύ όμορφο ήχο αλλα ορισμένα στοιχεία, ιδιαίτερα ορχηστρικού χαρακτήρα είναι δύσκολο να αποδοθούν.Τον τελευταίο χρόνο δεν το έχω αγγίξει γιατί φοβάμαι οτι θα το χτυπήσω στους τοίχους του Opera Pit. Παίζω το δεύτερο μου δοξάρι που είναι απο ανθρακονήματα. Και αφού δεν το παίζω, όταν έχω την ευκαιρία να το χρησιμοποιήσω δεν ακούγεται καλά, γιατί δεν θυμάμαι πως να το χειριστώ και η βιόλα μου έχει συνηθήσει το άλλο.
Αποφάσισα λοιπόν να το ξεφορτωθώ και να ψάξω για κάτι άλλο. Αυτό που με θλίβει είναι οτι χρειάζομαι ουσιαστικά ένα χειρότερο δοξάρι για να κάνω τη δουλειά μου. Ενα δοξάρι που είναι ...more of a product...που δηλαδή είναι εύκολο να παιχτεί, και σε σχετικά καλή κατάσταση έτσι ώστε αν φάει και κάνα κοπάνημα να μην πεθάνει στα χέρια μου την ώρα της δουλειάς. Είναι περίεργο το πως η ...καλλιτεχνία πρέπει να πάει στην άκρη και να αντικατασταθεί με...πρακτικότητα. Με κάνει και αισθάνομαι μεγάλος....
Αραγε θα βγω ποτέ απο αυτό το λούκι;

Boccanegra

2010-06-23T22:40:00.003+01:00

Πολλές φορές έχω παρατηρήσει το εξής: Οταν κάποιος διάσημος μουσικός ανεβαίνει στην σκηνή, έχει ήδη το κοινό με το μέρος του ακριβώς γιατί είναι διάσημος. Ολοι είναι προετοιμασμένοι και θετικοί για το οτι θα ακούσουν κάτι πολύ καλό και αυτό ίσως βοηθάει, ειδικά με τους μαέστρους αλλα και τους τραγουδιστές. Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που θα άκουγα τον Domingo να τραγουδάει στην πρόβα και έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται εαν αυτή η προδιάθεση μπορεί να επιρρεάσει την κρίση μου.
Ε λοιπόν όχι, δεν γίνεται να μην αρέσει η μουσική του Domingo! Είναι εξαιρετικός μουσικός, είτε είναι τενόρος είτε βαρύτονος είτε ότι θέλει να είναι.Εχω εκπλαγει με την παρουσία του, την ταπεινότητά του, την όρεξη για δουλειά καθώς και την καλή του διάθεση. Επίσης ένας νέος Μαλτέζος τενόρος είναι σε εκπληκτική φόρμα, λέγεται Joseph Calleja. Και ο θρυλικός Ferruccio Furlanetto αφήνει λίγο χωρο για σχόλια.Στο ρόλο της Αμέλια η Marina Poplavskaya με κρυστάλλινο χρώμα και Papano ως μαέστρος δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Γενικά ίσως είναι η καλύτερη παραγωγή που έχω λάβει μέρος ως τώρα στο Royal Opera House. Oλοι του είναι πάρα πολύ καλοί.
Με έχει επίσης συνεπάρει το έργο. Ομολογώ οτι γνωρίζω μόνο το Ρέκβιεμ του Βέρντι, άντε και καμιά τραβιάτα. Το Score του Βοccanegra είναι ένα εκπληκτικό αριστούργημα. Οι άριες με τους μπάσσους και τους βαρύτονους, οι μονόλογοι, η σιωπή στις παύσεις. Ολα τόσο καλά μελετημένα. Επίσης, ο τρόπος που χρησιμοποιεί τα χάλκινα για να δημιουργήσει όχι μόνο ένταση αλλα και στα μαλακά τους χρώματα είναι πραγματικά αξιοζήλευτός απο όλους τους οπερατικούς συνθέτες. Συγκεκριμένα, η αντικατάσταση της Τούμπας με το Τσιμπάσσο εχει μεγάλη διαφορά. Αυτό το όργανο έχει πολύ άμεση αττάκα και, ειδικά στα πολύ απαλά σημεία δημιουργεί πολύ εκφραστικές αλλαγές. Οταν παίζει μελωδίες, επειδή οι αποστάσεις μεταξύ των νοτών είναι τόσο μεγάλες, αυτή ακριβώς η δυσκολία στην έκφραση ταιριάζει με τόσο πολύ με το βαρύ κλίμα στην σκηνή. Γενικά ανυπομονώ για τις παραστάσεις, η γενική είναι σε λίγες μέρες και απο βδομάδα.....we are on.

Opera

2010-06-12T19:39:00.004+01:00

Λοιπόν ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει: Μετά απο μήνες εντατικής μελέτης χωρις αποτέλεσμα, ξαφνικά, τώρα που δεν έχω χρόνο να μελετήσω όλα δουλεύουν μια χαρά. Αυτό είναι λοιπόν, δεν θα ξαναμελετήσω....Μα πως γίνεται; Ολο το χειμώνα προσπαθούσα να μάθω 2 σελίδες μουσική και τώρα που έχω να διαβάσω 1 μήνα τα πάντα είναι στη θέση τους.....Περίεργα πράγματα.
Τον τελευταίο καιρό παίζω όπερα. Θα έκανα μόνο μόνο μια παραγωγή αλλα ένας συνάδελφος είχε ένα μικροατύχημα(του έπεσε μια ντουλάπα στο χερί...σοβαρα) οπότε βρέθηκα να παίζω σε δύο όπερες καθώς και σε κάτι λίμνες κύκνων κλπ. Παίζω λοιπόν Manon οπου τραγουδάει η Netrebko την οποία βρίσκω σε τρομερή φόρμα. Δεν ξέρω πάρα πολλά απο τραγούδι αλλα η φωνή της σε μια καλή μέρα μαγεύει. Θα παίξω επίσης και Boccanegra οπου ο Placido Domingo θα εμφανιστεί ως...βαρύτονος!!! Αυτό δεν το καταλαβαίνω: Πως ένας τενόρος γίνεται βαρύτονος; Οταν μεγαλώνουν απλά δεν μπορούν να φτάσουν τις ψηλές νότες, δεν συμαίνει οτι μπασσάρει η φωνή τους! Τελος πάντων, κάτι θα ξέρει παραπάνω απο μένα. Προβες λοιπόν απο δευτέρα, να μου φύγει και αυτή η απορία. Το καλό είναι οτι θα παίξουμε Boccanegra και στα Proms τα οποία λατρεύω! Υπομονή μέχρι τότε λοιπόν.
Tην Manon θα την πάρουμε και στην Ιαπωνία τον Σεπτέμβρη, σε ένα πολύ περίεργο ταξίδι που θα διαρκέσει 3 περίπου εβδομάδες με 2 όπερες και έναν....Μεσσία του Χέντελ....Πόσα λεφτά έχουν λοιπόν αυτοί οι Γιαπωνέζοι!
Ο Οκτώβρης έχει επίσης περιοδεία με τους Academy St Martin αλλα δεν ξέρω που και τι και μάλλον δεν θα ξέρω για λίγο...

Λαούτο House of Stathopoulo

2010-06-03T22:17:00.005+01:00

Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί έπεσε εντελώς τυχαία αυτό το πολύ σπάνιο λαούτο στα χέρια μου. Το βρήκα στο διαδύκτιο, κάποιος το πουλούσε στην Αυστραλία και λέω : Δεν ξέρω να παίζω τέτοιο πράμα αλλα δεν θέλω να κάθεται σε κάποιο γκαράζ στην Αυστραλία. Θα το πάρω και τι στο καλό, κάπου θα βρω να το ξεφορτωθώ αν μου είναι άχρηστο. Τοτε βέβαια δεν ήξερα τι είναι. Αργότερα διαπίστωσα οτι πρόκειται για όργανο κατασκευασμένο στην Νέα Υόρκη το 1918 απο το House of Stathopoulo.
Ο Αναστάσιος Σταθόπουλος ήταν ίσως η ποιό σημαντική μορφή στην Ελληνική οργανοποιεία. Γεννημένος στην Λακωνία το 1863 έζησε στην Σμύρνη απο τα 10 του χρόνια οπου και έκανε τα πρώτα του βήματα στην οργανοποιεία. Πηγές αναφέρουν οτι στην Σμύρνη κατασκεύασε και βιολιά αλλα απο όσο γνωρίζω δεν υπάρχουν δείγματα της δουλειάς του απο την Σμύρνη. Το 1903 μετακομίζει στην Νέα Υόρκη. Εκεί σύνδιάζοντας τον Ελληνικό ταμπουρά με το Ναπολιτάνικο μαντολίνο, σχεδιάζει το μπουζούκι, λίγο πολύ όπως το ξέρουμε σήμερα.
Μετά τον θάνατό του το 1915 ο γιός του Επαμεινώνδας αναλαμβάνει το εργαστήριο, στην αρχή ακολουθόντας την γραμμή του πατέρα και κατασκευάζοντας Ελληνικά παραδοσιακά όργανα και μαντολίνα αλλα σταδιακά δίνοντας στην επιχείρηση ένα ποιό σύγχρονο για την εποχή χαρακτήρα. Μετονομάζει το εργαστήρι σε House of Stathopoulo, και συμπεριλαμβάνει στις κατασκευές περισσότερα όργανα όπως το μπάντζο. Σταδιακά επικεντρώνεται στην κατασκευή κιθάρας και η επιχείρηση μετονομάζεται για ακόμη μια φορά. Το νεο όνομα Epiphone περιέχει και το όνομά του!(ήταν γνωστός ως Epi).Η Epiphone γνωρίζει την μεγαλύτερη περίοδο ακμής της ως μια απο τις μεγαλύτερες εταιρίες κατασκευής κιθάρας. Μετά τον θάνατό του Εpi το 1943 η επιχείρηση εξαγοράζεται απο τον κύριο τους ανταγωνιστή, την Gibson.
Το συγκεκριμένο λαούτο συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο τους και πριν το 1915 άρα υποθέτω οτι είναι σχεδιο του πατέρα, Αναστάσιου. Οπως όμως η ετικετα γράφει, έχει κατασκευαστεί τον Απρίλιο του 1918, ήδη με την ονομασία εργαστηρίου House of Stathopoulo, υπο τον Epi.
Είμαι λοιπόν ικανοποιημένος απο την αγορά μου! Το μόνο πρόβλημα είναι οτι δεν ξέρω τι να το κάνω! Απο Νέα Υόρκη κατέληξε Αυστραλία και ίσως για πρώτη φορά σήμερα, Ελλάδα. Νομίζω οτι ως δείγμα Ελληνικής οργανοποιείας πρέπει να παραμείνει εκεί. Τι νόημα θα είχε να το πάρω στο Λονδίνο! Αυτό όμως θα το σκεφτώ αργότερα.Απο σήμερα και για τους επόμενους μήνες θα είναι στα χέρια ικανότατου συντηρητή.

Κλείνοντας, πρέπει να αναφέρω οτι τα παραπάνω τα γνωρίζω απο τον ερευνητή, οργανοποιό αλλα και φιλόλογο Γιάννη Τσουλόγιαννη ο οποίος έχει φέρει στο φώς πολλές λεπτομέρειες της οικογένειας Σταθόπουλου και έχει διασώσει αρκετά απο τα όργανά τους.

On Tour

2010-05-28T12:59:00.000+01:00

Είμαστε στην μέση της περιοδείας, μάλλον προς το τέλος. Είναι πολύ περίεργο το συναίσθημα, ποτέ μου δεν το συνήθισα. Είμαστε στο τρέξιμο καμιά βδομάδα τώρα και είναι μέρες που η ώρα απλά περνάει και άλλες που αισθανόμαστε οτι είμαστε με τις βαλίτσες στο χέρι εδώ και μήνες. Σήμερα μάλλον αισθάνομαι το δεύτερο. Φτάσαμε Γενεύη χθές μεσημέρι και παίζουμε απόψε το βράδυ. Πέρα απο το ότι δεν μπορώ να δω άλλες βιτρίνες με σοκολάτες και ρολόγια, σήμερα μου λείπει λίγο ο χώρος μου, η μελέτη μου η κουζίνα μου και το κρεβάτι μου. Τελικά αυτό που κουράζει είναι τα μικρά πράγματα. Προχθές ξέχασα σε ποιά πόλη βρισκόμουν, χθές ξέχασα τον αριθμό δωματίου μου. Αύριο έχουμε ξύπνημα απο τις 5 για το αεροδρόμιο. Τελικά το ποιό δύσκολο είναι να κάνεις μουσική (η μάλλον να θέλεις να κάνεις μουσική) έχοντας περάσει μέρες ολόκληρες σε τραίνα, αεροπλάνα, ξενοδοχεία και εστιατόρια. Για πρώτη ίσως φορά αισθάνομαι αυτό το βάρος πολύ περισσότερο απο ότι συνηθως. Ευτυχώς οι συνάδελφοί μου φαίνονται να έχουν καλύτερες αντοχές απο τις δικές μου. Οι συναυλίες μας πάνε καλά. Παίζουμε με τον Murray Perahia. Εχουμε δύο προγράμματα. Και τα δύο είναι φαντασικά. Ξεκινάμε συνήθως με Stravinsky , είτε Dumbarton Oaks ή Concerto in D for Strings. Αυτά τα παίζουμε χωρίς μαέστρο και κάθε φορά η ορχήστρα (Αcademy St Martin) και ο Ken Sillito που διευθύνει απο την θέση του με εκπλήσουν με αυτή τους την ακρίβεια και πειθαρχεία. Μετά έρχεται ο Murray και παίζει ένα Mozart Piano Concerto Είτε Ντο μινόρε ή Λα Ματζόρε. Το δεύτερο μισό ξεκινάει πάντα με Bach Piano Concerto σε Σολ Μινόρε και μετά έχουμε Haydn Συμφωνίες 92 ή 99 τις οποίες διευθύνει ο Murray, με πολύ όμορφο τρόπο πρέπει να πω. Εχοντας μάλλον αρνητικές εμπειρίες με το μαεστριλίκι του Ashkenazi περίμενα να δω κάτι αντίστοιχο αλλα πρέπει να πω οτι έχω εκπλαγεί. Η τεχνική του σαν μαέστρος δεν είναι γενικά πολύ καλή αλλα πραγματικά βρίσκει τρόπο να επικοινωνήσει και να μεταδώσει την άποψή του για την μουσική. Είναι επίσης πολύ φιλικός και μάλλον εσωστρεφής άθρωπος. Δεν έχω δει άνθρωπο τόσο...χαμένο...στην μουσική. Τις προάλλες μου μίλησε για την Ελληνική καταγωγή του (οι γονείς του ήταν απο την Θεσσαλονίκη) και συζητήσαμε για αρκετή ώρα περι Ελλάδας. Με ρώτησε για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης αν και δεν ήξερα πολλά να του απαντήσω. Μου είπε επίσης οτι δεν έχει παίξει ποτέ στην Ελλάδα!
Ο τρόπος που δουλεύει εχει επίσης πολύ ενδιαφέρον.Χρησιμοποιεί ακόμα όλη την ώρα της πρόβας, δεν τελειώνει ποτέ νωρίς. Καπως εργασιομανής κάποιοι πιστεύουν αλλα σίγουρα για καλούς λόγους. Σε κάθε αίθουσα που μπαίνουμε θα μας βάλει να παιξουμε ένα μέρος Haydn χωρίς εκείνον (το οποίο δεν είναι πρόβλημα για αυτήν την ορχήστρα) και μετά θα δουλέψει μαζί μας. Το πιάνο το τοποθετεί μέσα στην ορχήστρα με την πλάτη του στο κοινό, πράγμα που ενθαρρύνει την αίσθηση μουσικής δωματίου μέσα στο σύνολο. Εχω την εντύπωση οτι αγχώνεται αρκετά αν και, πως θα μπορούσα να πω τέτοιο πράγμα με σιγουριά; Εγώ πάντως αγχώνομαι να παίζω για εκείνον, όλοι μας λίγο πολύ. Το Mozart του είναι μαγικό και δεν θα θέλαμε να το χαλάσουμε...

and rolling....

2010-04-21T01:09:00.000+01:00

Λοιπόν, ηχογραφώ με Academy St Martin ένα CD για τον Albrecht Mayer, ομποϊστα της Φιλαρμονικής του Βερολίνου και έχω μείνει με ανοιχτό το στόμα. Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα, έχουμε αλλες 4. Κάποιοι άνθρωποι εκτός απο ταλέντο έχουν αυτήν την εκπληκτική ικανότητα να μην κολλάνε πουθενά. Ο τύπος δεν καταλαβαίνει τίποτα. Αρπαξε το όμποε, κούρδισε,χωρίς πολλά πολλά, λέει στον παραγωγο: ας κάνουμε ένα Take να δουμε πως πάει...
Ε απο την πρωτη νότα μέχρι την τελευταία που έπαιξε όλα ήταν ΤΕΛΕΙΑ! Απο τους λίγους μουσικούς που αντέχει να ακούσει τι έχει ηχογραφήσει στην μέση της ηχογράφησης, οι περισσότεροι δεν πλησιάζουν τον θάλαμο της παραγωγής.Ατσάλινα νεύρα, φανταστικός ήχος και φραζάρισμα και..πολύ χιούμορ. Πως γίνεται; Εγώ αυτό θα μπορέσω να το κάνω ποτέ;Η τουλάχιστον τα μισά απο αυτά; Τελικά η εμπειρεία είναι ταλέντο; Είναι πραγματικά τόσο εύκολο για εκείνον;
Το μόνο αρνητικό είναι οτι ηχογραφούμε σε μια παγωμένη εκκλησία χωρίς ίχνος υγρασίας. Το κούρδισμά μου όλο πάει ψηλότερα και οι τρίχες του τόξου σα να μικραίνουν.Ακόμα και ο Mayer δεν βρίσκει άκρη με το όργανο. Αντε να δούμε, ας ρίξει καμιά βροχή(εστω με ηφαιστειακή σκόνη) μπάς και έρθουμε στα ίσα μας....

και ηφαιστείου επιτρέποντος....

2010-04-18T15:00:00.000+01:00

Αυτές τις μέρες φαίνεται οτι χρειάζεται μια ηφαιστειακή έκρηξη για να γεμίσω το ημερολόγιο μου με 6 μέρες non-stop δουλειάς. Ετσι έγινε λοιπόν σήμερα. Οι Academy of St Martin έχουν κολλήσει στην Αμερική μάλλον δεν θα προλάβουν να γυρίσουν στο στούντιο στο Λονδίνο την Τρίτη. Αρα πετάγομαι εγώ στο στούντιο, μαζί με όλα τα υπόλοιπα μέλη της ορχήστρας που δεν πήγαν Αμερική και "ξεπετάμε" την ηχογράφηση και τσεπώνουμε και ότι βγει απο αυτό.Μπορεί λοιπόν να κάθησε απο σπόντα αλλα, η δουλειά δεν είναι ντροπή, σωστά;
Το ημερολόγιο λοιπόν δείχνει ποιό ζωντανό. Εκανα επίσης μια ακρόαση για την City of London Sinfonia η οποία πήγε ΟΚ και θα παίξω principal για αυτούς κάποια στιγμή το καλοκαίρι. Ιδέα δεν εχω για αυτή την ορχήστρα αλλα γνωρίζω οτι αρκετοί Academy players παίζουν και εκεί....θα δούμε. Αρκετά ταξίδια επίσης στο πρόγραμμα. Ανοιξη είς τας Ευρώπας με τους ASMF(δεν ξέρω που ακριβώς) Ιούλιο στην Δανία για μουσική δωματίου ΚΑΙ
Σεπτέμβη Τοκυο με Royal Opera House για 3 βδομάδες. Papano, Gheorgiu, Netrebko κλπ κλπ, ανυπομονώ, αυτό φαίνεται να είναι το ποιό ενδιαφέρον project της χρονιάς για μένα και μουσικά και γεωγραφικά.
Αυτά για τώρα, πάω να βάψω μία πόρτα, έχω επιτέλους χρόνο και ο καιρός είναι καλός.
(τι βλακεία ανάρτηση Θεε μου!!!)

Over Dinner(Part 4)

2010-03-11T09:58:00.001Z

O John είναι Καναδός, γύρω στα 30. Παίζει blues-country κιθάρα και τραγουδάει. Είναι αριστερόχειρας οπότε έχει την κιθάρα του με τις χορδές ανάποδα. Στο δείπνο είναι πάντα ζεστός και ενθαρρύνει τους καινούριους στην παρέα να μιλήσουν. Είναι καλός ακροατής. Οταν μιλάς αισθάνεσαι οτι πραγματικά ακούει... Του αρέσει το choc-mint παγωτό. Γελάει με ένα παιδικό γέλιο. Τις προάλλες ανέβηκε στην σκηνή να παίξει τα τραγούδια του. Οι ήχοι του είναι βελούδινοι, πολύ μικροί. Δεν χρησιμοποιεί μικρόφωνά. Μαγνητίζει το κοινό του με έναν μαγικό τρόπο. Σήμερα διάβασε ένα μικρό κείμενο στην συναυλία απο μια ομποϊστα. Είναι απο τους ποιό διάφανους ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Περνάω ώρες μιλώντας μαζί του. Την άνοιξη έχει ένα μεγάλο τουρ στις ΗΠΑ. Στο τέλος της περιοδείας θα ηχογραφήσει σε ένα στούντιο με μικρόφωνα του 60. Του αρέσουν οι παλιοί ήχοι και ανυπομονεί για αυτό. Την ημέρα χάνεται στην καλύβα του. Γράφει στοίχους και ηχογραφεί....πρίν τα ξεχάσει, όπως λέει ο ίδιος.

Over Dinner (part 3)

2010-03-03T21:26:00.000Z

O Kevin είναι ένας συνθέτης Αμερικάνος. Γύρω στα 50, με μακριά μαλλιά και στρογγυλά γυαλιά τύπου John Lennon είναι καθηγητής κλασσικής σύνθεσης σε ένα πανεπιστήμιο στις ΗΠΑ, δεν θυμάμαι που ακριβώς.Είναι πάντα χαμογελαστός και μιλάει πολύ σιγά, τόσο που πρέπει να είναι απόλυτη ησυχία για να τον ακούσεις. Στο δείπνο τις προάλλες όταν τον ρώτησα για την δουλειά του μου έδειξε το στυλ μουσικής του, κάποιες ηχογραφήσεις με συμφωνική ορχήστρα και πως βλέπει την δουλειά του γενικότερα. Μετά με κάλεσε στην βραδυνή συναυλία. Μα καλά, λέω εγώ, η αποψινή συναυλία είναι Jazz Blues και τέτοια πράγματα, εσύ τι δουλειά έχεις με αυτό το πλήθος;
Kevin: Πριν αρκετές 10ετίες αποφάσισα να μην αγνοήσω ότι μου φαίνεται ενδιαφέρον, σήμερα θα παίξω blues με τα παιδιά. Και όντως πήρε την ηλεκτρική του κιθαρίτσα, έγραψε 2 τραγούδια την προηγούμενη βδομάδα και τα έπαιξε και τα τραγούδησε EΚΠΛΗΚΤΙΚΑ. Ο Kevin λοιπόν θα γυρίσει στην..κανονική του ζωή σε 2 βδομάδες και πολύ πιθανών να μην ξανακάνει τέτοιο πράγμα....αν και δεν ξέρει φυσικά.
How do people do that? Where does all this talent and beauty come from?

Over Dinner (part 2)

2010-03-03T21:15:00.001Z

Σήμερα λοιπόν στο τραπέζι ήταν ένας visual artist. Moυ έλεγε για την δουλειά του γενικότερα. Φωτογραφίζει ρωγμές στο έδαφος. Περπατάει στο δάσος και παίρνει φωτογραφίες απο σχισμές σε δέντρα και ρωγμές στο έδαφος . Ελπίζει να τα εκθέσει σύντομα.
Το ποιό ενδιαφέρον όμως ήταν η ιστορία των φοιτητικων του χρόνων. Ο άνρθωπος πλεον 50ρης, μας έλεγε οτι όταν ήταν φοιτητής κάπου εδώ στον Καναδά, έπιασε δουλειά λαντζιέρης σε ένα Ελληνικό εστιατόριο. Το εστιατόριο είχε 3 γυναίκες που χόρευαν τσιφτετέλι και άλλα τέτοια. Ο μαγαζάτορας λοιπόν κάποια στιγμή αποφάσει να βάλει και έναν άντρα να χορεύει οπότε ο φωτογράφος μας πήρε προαγωγή απο λαντζιέρης σε principal dancer. Επι 1-2 χρόνια λοιπόν έβγαζε το μεροκάματό του χορεύοντας τσιφτετέλι σε Ελληνικό εστιατόριο...
ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΩ;;;

Over Dinner

2010-03-03T04:41:00.001Z

Είμαι στον Banff Centre στον Καναδά εδώ και μια εβδομάδα. Ηταν μια περίεργη περίοδος προσαρμογής, πολύ δύσκολη και μοναχική. Κλειδώθηκα σε μια καλυβούλα στο δάσος και μελέτησα πολύ.Μα πάρα πολύ. Τόσο που δεν μπορούσα πλέον να παίξω. Και οσο μελετούσα τόσο χειρότερα τα έκανα. Δεν μου έχει ξανασυμβεί. Το φάρμακο λοιπόν ήταν το προφανές. Να σταματήσω τις ατέλειωτες ώρες διαβάσματος. Ναί λοιπόν, η εξαντλητική μελέτη μπορεί να κάνει ζημιά. Το κέντρο εδω πέρα είναι γεμάτο απο καλλιτέχνες απο όλες τις γωνιές του πλανήτη. Φωτογράφοι χορευτές, ηθοποιοί, μουσικοί κλπ. Τα βράδυα στην τραπεζαρία συζητάμε για ώρες περι μουσικής, τα διάφορα μέρη της γης απο τα οποία ήρθαμε και άλλα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Κάθε μέρα ένας απο εμάς παίζει μια συναυλία και οι υπόλοιποι φυσικά ..ακούμε.
Το ότι έχω ξεφύγει απο το Λονδίνο και την ρουτίνα της δουλειάς, το ότι αντι για το μετρό βλέπω δέντρα, χιόνι και ελάφια μου φαίνεται σαν όνειρο. Ενα πράγμα όμως είναι που απολαμβάνω ιδιαίτερα. Αυτήν την ώρα του δείπνου στην τραπεζαρία που γνωρίσω καινούριο κόσμο και θα ακούσω για πράγματα και τόπους που δεν ξέρω καν οτι υπάρχουν.
Σήμερα λοιπόν γνώρισα έναν Καναδό ο οποίος μόλις σταμάτησε την καριέρα του σαν μουσικός(επαιζε σε μια μέταλ μπάντα κιθάρα) Δουλεύει λοιπόν σαν ξεναγός και 4 μήνες τον χρόνο κάνει μουσική..για τον εαυτό του. Τον ρώτησα λοιπόν: Πότε θα κάνεις την δική σου συναυλία; Και μου λέει, ποτέ! Συζητώντας μου έδωσε να καταλάβω οτι δεν έχει καμία διάθεση η ανάγκη να μοιραστεί την τέχνη του με κανέναν άλλον. Ηρθε στο Banff για να κλειστεί σε ένα δωμάτιο και να συνθέσει. Η μουσική του θα ηχογραφηθεί απο τον ίδιο και μετά θα μπεί σε ένα συρτάρι..μάλλον για πάντα. Δεν είχα φανταστεί ποτέ οτι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει μια τέτοια ανάγκη. Ο ίδιος λέει οτι εαν δεν κάνει μουσική τρελαίνεται. Το έχει απόλυτη ανάγκη. Απο την άλλη δεν τον ενδιαφέρει καθόλου να δείξει την τέχνη του σε άλλους. Δεν έχει κανένα πρόβλημα να την μοιραστεί όπως λέει και εαν κάποιος προσφερόταν να του δώσει και κάνα φράγκο ακόμα καλύτερα. Ομως είναι η διαδικασία του να ..παράγει ήχο που τον έφερε εδώ και όχι η σκέψη του να βελτιώσει την καριέρα του ή το επίπεδό του η έστω να κάνει επαφές. Συζητούσαμε για ώρες λοιπόν και όσο απορούσα εγώ με εκείνον τόσο απορούσε εκείνος με εμένα. Με ρώτησε κάποια στιγμή γιατί θέλω να παίζω, τι είναι αυτό που με οδηγεί στην σκηνή. Προσπάθησα να του εξηγήσω την επαφή κοινού με ερμηνευτή, την φύση της επαφής αυτής και το πόσο ευχάριστο μπορεί να είναι όταν γίνεται σωστα. Και εκείνη τη στιγμή με ρωτάει:Δηλαδή εαν δεν είχες συναυλίες δεν θα έπαιζες;
Και δεν ήξερα τι να του πω. Ακόμα δεν ξέρω. Υπάρχει μουσική χωρίς κοινό; Υπάρχει ήχος εαν δεν τον ακούσει κανένας; Πόσο απο αυτό που κάνω είναι γιατί πραγματικά το χρειάζομαι (όπως εκείνος) και πόσο είναι λόγο μιας μόνιμης ανασφάλειας και εγωκεντρισμού; Στην αρχή της κουβέντας μας τον υποτίμησα, τον θεώρησα δειλό. Τώρα το μετανιώνω.

Περι Παιδείας

2010-02-17T23:07:00.000Z

Πρόσφατα κάποιος με ρώτησε εαν θα μπορούσε να αναπτυχθεί ένα μουσικό παιδαγωγικό σύστημα στην Ελλάδα, όπως τα Κοντάλυ ή Σουζούκι κλπ αλλα με βάση την Ελληνική μουσική. Δηλαδή εαν θα μπορούσαμε να πάρουμε 4χρονα παιδάκια, να βάλουμε στα χέρια τους μικρά μπουζούκια, ταμπουράδες κλπ και εφαρμόζοντας αυτά που ήδη ξέρουμε απο τις υπάρχουσες μεθόδους μουσικής προπαιδείας, να διδάξουμε τα παιδιά Ελληνική μουσική.
Δεν μπορώ να αποφασίσω εαν μου αρέσει αυτή η ιδέα ή όχι.
Απο την μια, οι γερές βάσεις είναι κάτι που λείπει απο την χώρα μας. Θα ήταν ιδανικό λοιπόν να αναπτυχθεί κάτι τέτοιο. Με σχετικά μικρό κόστος, αρκετοί μουσικοί θα αποροφηθούν σε κλάδους μουσικής προπαιδείας(εφόσον παρακολουθήσουν σχετικά απαραίτητα σεμινάρια κλπ φαντάζομαι). Η μουσική του τόπου μας θα γνωριστεί απο τις νέες γενιές με κάποια ομοιογένεια στην διδασκαλία, διάφορα στοιχεία Ελληνικού πολιτισμού θα περάσουν στο μυαλό τους μέσα απο την διδασκαλία μουσικής. Αρχικά λοιπόν μου φαίνεται ιδανική ιδέα.
Απο την άλλη κάτι με τρώει.
(Ξέχασα να αναφέρω οτι ασχολούμαι με Ελληνική μουσική όσο μπορώ, πρόσφατα απέκτησα και ένα πανέμορφο τρίχορδο μπουζούκι. Επίσης έχω κάνει βυζαντινή στο παρελθόν )
Με φοβίζει η ιδέα της συστηματοποίησης της παραδοσιακής μας μουσικής. Με φοβίζει η ιδέα του να τη μετατρέψουμε σε κάτι το οποίο κοιτάμε σαν επάγγελμα. Πολλές φορές κοιτάω την δουλειά μου και διαπιστώνω πόσο εύκολα μπορούμε να ξεχάσουμε την ουσία και την ομορφιά κυνηγώντας τεχνική τελειότητα και περισσότερες εμφανίσεις. Η ιδέα καριέρα έχει μεγάλο μέρος στην κλασσική επαγγελματική μουσική. Πέρα απο το ψώνιο που πολλοί απο εμάς έχουμε, η μουσική είναι η δουλειά μας, ο μοναδικός τρόπος για να βγάζουμε χρήματα. Και αυτό είναι που μπορεί να αφαιρέσει την ψυχή απο την έκφρασή μας.
Οι πραγματικοί μπουζουξήδες και λαουτάρηδες λοιπόν παίζουν σπίτι τους και σε καμιά ταβέρνα. Και παίζουν υπέροχα. Γιατι παίζουν όταν και ότι θέλουν. Δεν είμαι σίγουρος οτι θέλω να δω μια γενιά Ελλήνων μουσικών, απο την μιά τεχνικά ποιό καταρτισμένων, απο την άλλη να ζούν την ζωή που ζω εγώ. Αισθάνομαι οτι εαν μπει σύστημα στην Ελληνική μουσική θα την μολύνουμε με φιλοδοξία και ανασφάλεια. Ισως είναι καλά έτσι όπως είναι...ίσως όχι...
Δεν μπορώ να αποφασίσω....

μπλα μπλα

2010-02-14T16:59:00.000Z

Δεν εχω γράψει για αρκετό καιρό πάλι γιατι δεν απασχολούμαι κυρίως με βλακείες. Εκανα λοιπόν και το ετήσιο Valentines Concert με το κλασσικό ηλίθιο πρόγραμμα ερωτευμένων σε γνωστή εκκλησία του κεντρικού λονδίνου. Τι κάνω ο άνθρωπος για να πληρώσω το νοίκι μου!
Το υπόλοιπο μου πρόγραμμα ήταν κυρίως studio work, λίγο pop, λίγο TV...nothing to write home about...
Το ενδιαφέρον όμως που συνέβη ήταν το εξής:
Την περασμένη βδομάδα χτυπάει το τηλέφωνο και ήταν απο την ορχήστρα της Valencia στην ισπανία. Πηγαίνω κατα καιρούς εκει πέρα αλλα για πρώτη φορά ο Loorin Mazel ( ο πρίγκηψ του σκότους όπως τον αποκαλώ) δεν θα ήταν εκει πέρα. Ηταν λοιπόν ο Giannandrea Noseda, ιταλός σχετικά νέος (για μαέστρος) στην ηλικία. Ωραία λέω, να τον δούμε και αυτόν.
Για την ορχήστρα νομίζω έχω ξαναγράψει, πολύ νέοι όλοι στην ηλικία, και πολύ international σύνολο.
O Noseda λοιπόν στην αρχή με εντυπωσίασε αρκετά. Δυναμικός χαρακτήρας, επιβλητικός με πολλές ιδέες. Οσο περνούσε ο καιρός όμως αρχισε να μου κάθεται λίγο στο στομάχι: Μασ ξεζούμιζε κάθε μέρα, δεν μας χάρισε ούτε 1 λεπτό πρόβας, πολλες φορές χωρίς λόγο. Είναι λοιπόν απο αυτά τα τυπάκια που χαίρονται να βάζουν τις ορχήστες να κοπανάνε για 3 ώρες την ημέρα. Παίζαμε Προκοφιεφ 6 και Σεχερεζαντ Κορσακοφ, μεγάλη ενορχήστρωση και στα 2.
Ε απο την δευτερη μέρα έψαχνα για ωτοασπίδες
Γιατί βρε άνθρωπε το Θεού δεν κάνεις λίγο ήρεμη δουλίτσα κάθε μέρα...και το κοπάνημα στο κάτω κάτω, αμα σου αρέσει τόσο πολύ το ρίχνουμε στην συναυλία. Μπορεί να είμαι αφελής, στο κάτω κάτω δεν είμαι μαέστρος αλλα πραγματικά δεν βλέπω λόγο να "τσιτώνεις" την ορχήστρα κάθε μέρα!
Λυπάμαι λοιπόν που το λέω αλλα για μένα είναι λίγο ...μούφας και απατεώνας. Επίσης είναι μια κακή αντιγραφή του Gergiev (Αργότερα έμαθα οτι είναι και ψιλο-μαθητής του..αλλα ούτε τα κορδόνια δεν του δένει)
Επίσης, του αρέσει να βρίζει για πλάκα στην πρόβα, νομίζει οτι δείχνει...cool μπροστα στα πιτσιρίκια. και τέλος: είναι ατομίσταρος! Τα πάντα είναι δική του απόφαση, όλα τα σόλος, ολες οι αναπνοές όλο το φραζάρισμα.Δεν άφηνε κανέναν να παίξει με ελευθερία. Με λίγα λόγια, χωρίς να έχει πολλή επιρροή στην ορχήστρα, μιλούσε συνέχεια για τα πάντα και για όλους.
Το πα και ξεθύμανα!
Οκ το ξαναδιάβασα, είμαι λίγο κακός.Είναι σίγουρα ενας σωστός διευθυντής ορχήστρας..αλλα για maestro...δεν ξέρω.
Απο την άλλη, χάρηκα που είδα την ορχήστρα να ωριμάζει. Είναι δύσκολο να ρίξεις ένα μάτσο μουσικούς απο όλο τον κόσμο, με διαφορετικές σχολές και τρόπους παιξίματος σε μια πολη της Ισπανίας και να τους βάλεις να παίξουν μαζί. Νομίζω οτι μετά απο 3-4 χρόνια η ορχήστρα έχει βρει τον ήχο της και τον χαρακτήρα. Πολυ δυναμική και σχεδόν ανταγωνιστική σε χαρακτήρα, πάντα θετικά όμως. Οι πνευστοί είναι ένας και ένας διαλεγμένοι απο τον ...πρίγκηπα...οποτε ..ουδέν σχόλιο, όλοι σολισταράδες!
Ο concertmaster ένα εκπληκτικό νέο παιδί απο Macedonia (η Fyrom η όπως το λένε τέλος πάντων) που έπαιξε το korsakov με πολύ ψυχή. Μπράβο του και πάλι μπράβο.
Το πρόβλημα βέβαια είναι η έλλειψη ομαδικότητας. Στις 3 μέρες, δεν καταφέραμε να παίξουμε απόλυτα μαζί. Ελπίζω και αυτό να βελτιωθεί.
Η αίθουσά τους, το Palau de les Arts, είναι ένα μοναδικό σε εμφάνιση κτίριο, αξίζει να το δείτε στο Google. Απο ακουστική ακόμα νομίζω πειραματίζονται, δεν είναι άσχημο αλλα πολλές φορές δίνει λίγο την αίσθηση...πηγαδιού, ειδικά οταν παίζουμε κάτι που χρειάζεται άρθρωση. Εχουν επίσης και την όπερα ακριβώς δίπλα, στην οποία όμως δεν έπαιξα οπότε δεν μπορώ να έχω γνωμη. Συζητώντας με τα παιδιά της ορχήστρας κατάλαβα οτι γενικότερα, το μεσογειακό κλίμα του επιρρεάζει με τα καλά και τα άσχημά του. Απο την μία έχουν περίπου 3μήνες διακοπές, απο την άλλη τους κρατάνε με συμβόλαια που δεν έχουν καμία νομική υπόσταση. Union δεν υπάρχει, με λίγα λόγια, στελνουν σπίτι του όποιον θέλουν ότι ώρα θέλουν, πράγμα άσχημο που μάλλον δεν θα αλλάξει σύντομα.Νομίζω ο ..πρίγκηψ έχει βάλει το χεράκι του σε αυτό... Γινονται και άλλες βρωμιές αλλα δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε αυτό περισσότερο.

Χα! και όση ώρα έγραφα με πήραν τηλέφωνο οι Academy of St Martin (κυριακάτικα...) και με κλείσαν για το ανοιξιάτικο τουρ τους στην Ευρώπη με το Murray Perahia!Eπιτέλους, λίγο μουσική!

Back to work

2010-01-21T12:34:00.000Z

Μετά απο αρκετούς μήνες σταθερής γεωγραφικά δουλειάς, ξαναγέμισα τη βαλίτσα μου και στις 5 Γενάρη έφυγα για την πρώτη περιοδεία του 2010. Ηταν ένα ταξίδι που σίγουρα θα θυμάμαι για πολύ καιρό.
Η ορχήστρα ήταν οι Academy of St Martin in the Fields, Με τον Marriner μαέστρο. Λόγω κακοκαιρίας κολλήσαμε στο αεροδρόμιο για περίπου 20 ώρες, με αποτέλεσμα να χάσουμε όχι μόνο τον ύπνο μας αλλα και όλη την ώρα ξεκούρασης που κανονικά έχουμε πριν παίξουμε. Με λίγα λόγια, κατεβήκαμε απο το αεροπλάνο στο Cologne της Γερμανίας, άυπνοι, το λεωφορείο μας πήγε στο ξενοδοχείο και απο εκεί κατευθείαν στη συναυλία. Παραδόξως δεν πήγε και πολύ άσχημα, παίξαμε και 1-2 encores. Οι επόμενες μέρες ήταν ουσιαστικά μια μεγάλη ταλαιπωρία αφού το χιόνι στην Γερμανία και Αυστρία έκανε τις μετακινήσεις μας πολύ δύσκολες. Η δεύτερη μας συναυλία ήταν στο Duseldorf. Μετά πήγαμε στο Regensburg και απο εκεί στην Αυστρία στο Innsbruck. Πρέπει να πω οτι το Innsbruck είναι μια πανέμορφη μικρή πόλη που αξίζει κανείς να εξερευνήσει. Επίσης το κοινό τους είναι ίσως απο τα καλύτερα. Πρώτη φορά είδα το κοινό να έρχεται και να μας απαριθμεί πόσες φορές έχουν δει την ορχήστρα σε διάφορες γωνιές της Γερμανίας και Αυστρίας. Αντε να τους εξηγήσω τώρα οτι εγω δεν έπαιζα στις προηγούμενες συναυλίες.....
Κάπου λοιπόν σε εκείνο το σημείο αποφάσισε και η βιόλα μου να τα ...τινάξει. Απο το κρύο άνοιξε η κόλλα σε 2 σημεία με αποτέλεσμα το όργανο να αχρηστευτεί για το υπόλοιπο ταξίδι.
Την επομένη λοιπόν πετάξαμε για Κωνσταντινούπολη όπου με περίμενε μια Τούρκικη βιόλα για τις συναυλίες που είχαμε εκεί. Ε λοιπόν, δεν το λέω ούτε με ρατσιστικές διαθέσεις ούτε απαξιωτικά...αλλά.....Οι Τούρκοι, καλοί,χρυσοί, αλλα ΒΙΟΛΕΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ!!!
Καλοσύνη τους βέβαια οι άνθρωποι, μου βρήκαν όργανο αλλα, ανοίγω τη θήκη, βλέπω ένα πορτοκαλί πράμα, σα κομοδίνο ένα χρώμα, το βάζω στον ώμο μου, ένα μανίκι χοντρό σα κουρτινόξυλο...τελος πάντων λεω....this is it mate....you don't have to like it....just get on with it..
Το περίεργο λοιπόν ήταν οτι κάθε φορά που τραβούσα το δοξάρι πάνω στις χορδές, έκανε τόσο σαματά που δεν άκουγα καν το La απο το όμποε να κουρδίσω. Αργότερα έμαθα οτι ιδιοκτήτης ήταν ένας βιολίστας απο την τοπική κρατική ορχήστρα ο οποιός τσέπωσε καλά λεφτουδάκια απο την ορχήστρα για να μας δώσει αυτό το....Σανιδάριους.....Σε καλή μεριά ρε συνάδελφε....
Μουσικά λοιπόν, το τούρ ήταν αρκετά ικανοποιητικό και ενδιαφέρον, ο Marriner δυνατός όπως πάντα στα 85ish του, η ορχήστρα, αν και συχνά κουρασμένη απο τα δύσκολα ταξίδια απέδειξε πάλι οτι είναι απο τις καλύτερες (κατα την ταπεινή μου γνώμη) ορχήστρες δωματίου. Δεν το λέω γιατι με φωνάζουν να παίζω μαζί τους αλλα, όπως έχω γράψει και στο παρελθόν βρίσκω οτι υπάρχει μια εκπληκτική αίσθηση ευθύνης και ομαδικότητας σε αυτό το σύνολο. Τα μάτια τους είναι 90% στραμμένα στους συναδέλφους τους και 10% στην παρτιτούρα (ε εγώ κοιτάω την παρτιτούρα λίγο παραπάνω σαν καινούργιος......)Στο κάτω κάτω είναι ένα μάτσο τρελοί που θα μπορούσαν να βγάζουν τα 4πλά εαν μπαίναν στο στούντιο να ηχογραφήσουν Soundtracks αλλα προτιμούν να κάνουν αυτό..Μαγκιά τους, είναι πολύ καλοί. Εαν ποτέ καταφέρω να γίνω μέλος της ορχήστρας θα είχα την τέλεια Dream Job.
Oι σολίστες μας επίσης ήταν καλοί. Ενας τσελίστας Γερμανός που λέγεται Daniel Muller Schott έπαιξε saint saens Κοντσέρτο πολύ όμορφα και ένας τρομπετίστας Sergey Nakariakov Επαιξε Haydn Κοντσέρτο με πολύ ιδιαίτερο τρόπο.
Πέρα απο το μουσικό ενδιαφέρον, με γοήτευσε πολύ η Πόλη. Ηταν η πρώτη μου φορά εκεί και την λάτρεψα. Δεν πρόλαβα να δω πάρα πολλά άλλα ελπίζω να επιστρέψω.
Το άλλο που συνέβη στο τέλος του ταξιδιού ήταν το εξής. Στην Πόλη λοιπόν σε ένα εστιατόριο βρέθηκα με 3 συναδέλφους απο την ορχήστρα, η συζήτηση πήγε προς το άγχος της σκηνής, ρώτησα κάτι για Beta-blockers (Κάτι φάρμακα κατά του άγχους που παίρνουν πολλοί μουσικοί) τοποθετήθηκα ανοιχτά εναντίον της χρήσης τους και 1 λεπτό αργότερα διαπίστωσα οτι οι άλλοι 3 στο τραπέζι κάνουν χρήση τέτοιων φαρμάκων. Νομίζω λοιπόν οτι τους προσέβαλα ανεπανόρθωτα οπότε, εαν δεν ξαναπαίξω με αυτήν την ορχήστρα δεν θα εκπλαγώ. Τελος πάντων, 60%των κλασσικών μουσικών παραδέχονται οτι κάνουν χρήση B-blockers , το θέμα είναι πολύ μεγάλο, ίσως γράψω κάτι για αυτό στο μέλλον.

Μιλώντας για μέλλον: 22 Φλεβάρη πετάω για Καναδά, οπου και θα παραμείνω για σχεδόν 1 μήνα στο Banff Centre. Mε περιμένει μια καλύβα για μελέτη στο δάσος, 3-4 συναυλίες, και μια σόλο ηχογράφηση.......Μπορεί να κάνω και λίγο σκι εαν προκύψει....

Μπορεί ο καιρός να είναι συνέχεια χάλια...

2009-11-27T17:21:00.000Z

και μπορεί οι ντομάτες να έχουν γεύση χαρτοκιβώτιου σε αυτή τη χώρα, αλλα υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορώ να σταματήσω να θαυμάζω.
Σήμερα ημουν Royal Opera House, είχαμε παράσταση στις 12.00 το μεσημέρι. Η παράσταση ηταν για σχολεία. Ολοι οι principals της ορχήστρας ήταν εκεί, ολο το προσωπικό της οπερας εκεί, και οι περισσότεροι principal τραγουδιστές και χορευτές εκεί. Δεν υπήρχε κάν υποψια οτι η παράσταση θα ήταν κάτι λιγότερο απο συνήθως, παρότι ο μέσος όρος ηλικία του κοινού μας ηταν περίπου 12....
Αυτο λοιπόν μου κάνει εντύπωση. Οτι η βασσιλική όπερα είναι ένα απο συμαντικότερα μέρη για την κλασσικη σε αυτή τη χώρα ομως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα στο να γεμίσει πιτσιρίκια και να παίξουμε μια παράσταση μόνο για παιδιά! 2 απο τους principal τραγουδιστές και ο μαέστρος ήταν απο τους νέους καλλιτέχνες του opera house οπότε είχαν και αυτοί την ευκαιρία να δουλέψουν με την ορχήστρα και να μάθουν τους ρόλους τους και την παραγωγή καλύτερα. Ολη η πρώτη σειρά ηταν παιδάκια που κρεμόντουσαν απο τον τοίχο του orchestra pit και κοιτούσαν με ενδιαφέρον κατω την ορχήστρα στην εισαγωγή, και αργότερα φυσικά τη σκηνή.
Κάτι τέτοιες μέρες είμαι ιδιαίτερα ευχαριστημένος που είμαι μέρος τέτοιου συνόλου. Με συγκινεί αυτή η αίσθηση ευθύνης που βλέπω και σε ατομικό επίπεδο και σε ομαδικό. Απο τον διπλανό μου στην ορχήστρα, που έχει μάθει κάθε recitativo απέξω έτσι ώστε οι νότες του να πέσουν ακριβώς με την φωνή των τραγουδιστών (πράγμα που διαφέρει απο μέρα σε μέρα) μέχρι την απόφαση να γεμίσουν το θέατρο παιδιά σε κάθε παραγωγή που κάνουμε, έτσι ώστε απο μικρή ηλικία να εξοικειωθούν με την μουσική αυτή γλώσσα και περιβάλλον.
Με ένα σμπάρο...πόσα τριγόνια;

Σε αντίθεση, πριν απο λίγα χρόνια,στα φοιτητικά μου χρόνια βρέθηκα με την ορχήστρα νέων ευρώπης στο Μέγαρο.Μεταξύ πρόβας και συναυλίας έψαχνα μια αίθουσα για μελέτη. Ηταν όλες άδειες και κλειδωμένες. Οταν ζήτησα να μου ανοίξουν μια αίθουσα για 1 ωρα ο τεχνικός με έστειλε να πάρω άδεια απο μια κυρια. Φτανοντας λοιπόν στην ...κυρία... ζήτησα την ευλογία της για να χρησιμοποιήσω την αίθουσα..Η απάντηση ήταν η εξής: Δεν μπορούμε να σας δώσουμε αίθουσα, αυτες οι αίθουσες χρησιμοποιούνται απο καλλιτέχνες όπως ο κύριος Νταλάρας, δεν μπορούμε να τις δίνουμε όπου και όπου..
Κάλα, λέω εγώ αφού είναι όλες άδειες!
Λύπαμαι κύριε δεν μπορώ να κάνω τίποτε..

(καλά, κλείδώστε τις όλες και περιμένετε να έρθει ο Νταλάρας να τις αερίσει)

Οχι άλλο Tchaikovsky!

2009-11-22T14:56:00.001Z

Δεν αντέχω άλλο. Τα 3ωρα shows έχουν αρχίσει και βαραίνουν επικύνδυνα την πλάτη μου, την ακοή μου αλλα κυρίως το μυαλό μου. Απο τον περασμένο μήνα και(λίγο πολύ) μέχρι το τέλος του 09 (και 3 μέρες απο το 10) έχω μόνο 2 κομμάτια να παίξω...ξανά και ξανά και ξανα!!έλεος.
Δεν ξέρω αν έχετε δει την ταινία " η μέρα της Μαρμότας" με τον bill murray αλλα κάπως έτσι νιώθω.Προχθές είχαμε την πρεμιέρα της όπερας Tsarinas Slippers και έχω ήδη παίξει καμια 20ρια Sleeping Beauties. Αν και η μουσική είναι υπέροχη και οι παραγωγές καλές (δεν είμαι σίγουρος για τα slippers, κάποιος μου είπε οτι την βρίσκει μάλλον μέτρια...) αυτή η συνεχής επανάληψη με σκοτώνει! Θέλω να παίξω Brahms Sextets, Haydn Op20, Strauss Metamorphosen, Schubert String Quintet! οτιδήποτε αρκεί να βγώ απο το υπόγειο!
Οκ ας μαζευτώ. Ο τελευταίος καιρός λοιπόν δεν είχε ιδιαίτερο μουσικό ενδιαφέρον. Εκτώς του Covent Garden , είχα 2-3 μέρες με την RPO παίζοντας Classical Spectacular ΒΛΑΚΕΙΕΣ στην μέση του πουθενά, λίγο BBC ηχογραφηση(μια με έναν άθλιο μαέστρο-μια με έναν άθλιο συνθέτη), και 2-3 soundtracks.
Απο πράγματα που ευχαριστήθηκα είχα : το πρώτο μου mendelsohn 8tet (επιτέλους το είδα αυτό το κομμάτι, έπαιξα δεύτερη βιόλα) και ένα ρεσιτάλ την περασμένη βδομάδα στο οποίο έπαιξα πολλά μικρά κομμάτια γιατι δεν είχα χρόνο να ετοιμάσω ολόκληρη σονάτα. βέβαια 3 και ο κούκος καταλήξαμε....τα κλασσικά, μόλις γράψεις οτι παίζεις κάτι του τύπου Hoffmeister Studies ή Hindemith δεν πατάει κανένας...Λίγοι και εκλεκτοί στο κοινό(εδώ που τα λέμε, ούτε εγώ πάω να ακούσω Reger, δεν αδικώ κανέναν)
Σε ποιό ...ελπιδοφόρο τόνο: Οι υπηρεσίες μου θα χρειαστούν και πάλι επιτέλους με τους Academy St Martin απο 4 Γενάρη. Τούρ λοιπόν με Marriner σε Γερμανία, Αυστρία και......Τουρκία (τι περίεργο...τουρκία!).(ναι κύριε Neco, θα το βρώ το σάιτ και θα δώ και τι παίζουμε)

Επίσης...το highlight: Πήρα την βιόλα μου στον "γιατρό¨ο οποίος την βρήκε σε άθλια κατάσταση...Μου εξήγησε οτι οι πτήσεις και η συνεχής χρήση είχαν εξαντλήσει το κακόμοιρο όργανο.Ηταν στραβό, ξεκολλημένο, χάλια χορδές, χάλια καβαλάρης, χάλια μανίκι, χάλια ταστιέρα...γενικώς χάλια. Το άνοιξε λοιπόν και το ξανα-συναρμολόγησε και δεν το πίστευα. Λες και έχω άλλη βιόλα. Και απο ποιότητα και όγκο ήχου τρομερή βελτίωση, και κυρίως απο θέμα άρθρωσης. "Πενιά-στραγάλι" που λένε και κάποιοι μπουζουξήδες! Ελπίζω οτι σύντομα θα στρώσει εντελώς με τα νέα settings, τώρα ο ήχος είναι ακόμα λίγο περισσότερο λαμπερός και πρίμος απο ότι θα ήθελα.σα βιολί ένα πράμα(καλά, όχι και τόσο άσχημα........)
Το πήρα επίσης απόφαση οτι θέλω να ξεφύγω πάλι απο την ορχηστρική ζωή για λίγο, να πάρω μια γερή δόση μελέτης και ρεσιτάλ, οπότε στράφηκα προς τους παλιούς γνώριμους στο Banff Centre στον Καναδά. Εχω κάνει αίτηση για residency τον Φλεβάρη. Εαν όλα πάνε καλά και με δεχτούν θα πάω εκεί να συνέλθω απο τον tchaikovsky!
Το ιστολόγιο μου λοιπόν θα παραμείνει αραχνιασμένο και αδιάφορο μέχρι κάτι ενδιαφέρον να μου συμβεί στο κοντινό μέλλον....σύντομα ελπίζω

Besancon-Ταξίδια τέλος

2009-09-22T00:17:00.000+01:00

Τέλος εποχής. Οι περιοδείες τελειώσαν όπως επίσης και τα σεμινάρια. Είμαι πάλι πίσω στην "κανονική" μου ζωή. Δεν έχω ακόμα αποφασίσει αν μου κακοφαίνεται ή αν είμαι ανακουφισμένος με την γαλήνη του άδειου μου ημερολογίου της βδομάδας που έρχεται. Ηταν ένα καλό καλοκαίρι. Ηταν μάλλον ενα φανταστικό καλοκαίρι. Ενα καλοκαίρι που με άφησε κουρασμένο και ταυτόχρονα ανανεωμένο μουσικά.
Αλλα αρκετά για εμένα.
Σήμερα επισκέπτομαι το ιστολόγιο μου για να γράψω όχι για εμένα αλλα για κάποιον άλλο μουσικό που ονομάζεται Kazuki Yamada (ναι, όπως λέμε Yamaha αλλα με D). Προφανώς δεν έχετε ακούσει για τον Μαέστρο Υamada. Επιτρέψτε μου λοιπόν να πω 2 λόγια για την τελευταία βδομάδα. Ας τα πάρουμε απο την αρχή:
Βρέθηκα στην νότια Γαλλία με την ΒΒC SO στον διαγωνισμό μαέστρων σε μια μικρή πόλη κοντά στα σύνορα με την Ελβετία που ονομάζεται Besancon. Φτάσαμε Δευτέρα βράδυ και απο τρίτη πρωί παίξαμε για τον διαγωνίσμό. 10 νέοι μαέστροι μας διευθύνανε. Οι περισσότεροι ήταν εντελώς άπειροι, κάποιοι με ίχνη ικανότητας και κάποιοι απλά εντελώς ατάλαντοι...Γενικώς αποφάσισα οτι καλός μαέστρος πρίν τα 50 σου...δεν γίνεται.
Και εκεί που λιώναμε να παίζουμε το ίδιο πρόγραμμα ξανά και ξανά απο τις 10 πρωί, μετά το βραδυνό μας διάλλειμα εμφανίζεται ένας μικρόσωμος ασιάτης με την μπαγκέτα του. "Αντε" λεμε "ας παίξουμε άλλο ένα Forza del Destino να πάμε για μια μπύρα(την είχαμε ανάγκη εκείνη την ώρα, μετά απο 8 ωρες επανάληψης) . Και εκεί που είχαμε παραδώσει τα όπλα, ο μικροσωμος ασιάτης ξεκινάει

και δεν το πιστεύαμε...

η μουσική του ήταν τόσο ξεκάθαρη, ο ήχος απο τα έγχορδα βελούδινος, η κάθε του ατάκα ακριβέστατη. Ενα πραγματικό θάυμα για την ηλικία του( 30). Να μην τα πολυλογώ, 3 μέρες αργότερα ήταν στους 3 φιναλίστ του διαγωνισμού. Παίξαμε λοιπόν ένα σύγχρονο,Berlioz Symphonie Fantastique και Μendellsohn Violin Concerto στα οποία ο Μαέστρο Yamada όχι μόνο διέπρεψε αλλα και κέρδισε τον διαγωνισμό. Η ορχήστρα σκευτεται σοβαρά να τον αρπάξει όσο είναι νέος και ...οικονομικός, αλλα είμαι σίγουρος οτι σύντομα θα γίνει ο περιζήτητος μαέστρος που το αξίζει να είναι. Μέρος του βραβείου είναι και 15 συναυλίες με κάποιες καλές ορχήστρες της ευρώπης (και BBC μέσα)
Αργά η γρήγορα λοιπόν θα ακούσετε για εκείνον....και όταν ακούσετε, προτείνω να τρέξετε να αγοράσετε εισητηρια....

Με αυτό το project τελειώνουν τα τρεξίματά για τώρα. Ο χειμώνας είναι κοντά και σε περίπου 1 μήνα θα ξεκινήσω όπερα και μπαλλέτο, δουλειά κοπιαστική αλλα τουλάχιστον δεν θα χρειαστεί να απομακρυνθώ απο το Λονδίνο.
Αυτά τα ολίγα για τώρα, θα επανέλθω την επόμενη φορά που κάτι ουσιώδες θα βρεθεί μπροστά μου.

Proms,πτήσεις, και....παντόφλες

2009-07-25T06:40:00.000+01:00

Είμαι στο Κάρντιφ στο ξενοδοχείο μου. είναι αρκετές μέρες που έχω επιστρέψει απο τον Καναδά αλλα εξακολουθω να κοιμάμαι απο τις 7 το απόγευμα και να ξυπνάω 4. Να μελετήσω δεν μπορώ τέτοια ώρα για ευνόητους λόγους και είπα να γράψω εδώ.
Είναι το πρώτο καλοκαίρι που έχω τόσο διαφορετικού τύπου δουλειά, πράγμα που με ευχαριστεί ιδιαίτερα, γιατί, πρώτον έχει ενδιαφέρον να κάνεις διαφορετικά πράγματα, και δεύτερον δεν έχουν όλοι οι μουσικοί δουλειά τέτοιες μέρες στο Λονδίνο....
Εχω λοιπόν να παίξω 4 Πρόμς στο Αλμπερτ Χωλ. 2 Με την BBC National Orchestra of Wales και 2 με την BBC Symphony Orchestra του Λονδίνου. Θα δώ διαφορετικούς μαέστρους και πολύ ρεπερτόριο, σε αυτή τη θαυμάσια ατμόσφαιρα που πάντα έχουν τα Πρόμς. Επίσης παίζω στην τελευταία νύχτα των πρόμς, μια τρελή βρεττανική γιορτή που για ξένους δεν έχει πολύ νόημα αλλα μετά απο 10 χρόνια σε αυτή τη χώρα αρχίζω και την καταλαβαίνω. Είναι ενα απόγευμα γεμάτο σημαίες, εθνικά σύμβολα και ύμνους, και γενικότερα a celebration of...britishness.
Πέρα απο τα πρόμς έχω άλλη μια βδομάδα μόνος μου( όπως υποσχέθηκα στον εαυτό μου, 1 βδομάδα τον μήνα θα παίζω σόλο και μουσική δωματίου) στην Ισπανία αυτή τη φορά οπου και ελπίζω να παίξω 1-2 συναυλίες τον αύγουστο.
Εχω επίσης ένα ταξίδι αστραπή στην ιταλία στο φεστιβάλ του Ραβέλλο ( ενα περίεργο περιβάλλον, οι συναυλίες γίνονται σε μια εξέδρα που σχεδόν κρέμεται απο έναν γκρεμό) Με την Orchestra of St Johns με τους οποίους δεν έχω ξαναπαίξει, και τον Vadim Repin...Οπότε ανυπομονώ και για την συναυλία και για το ιταλικό δείπνο και κρασί μετά την συναυλία....
Οι πτήσεις συνεχίζονται προς Γερμανία αρχές Σεπτέμβρη οπου θα βρεθώ με τους Academy of St Martin in the Fields (κύριε Neco πάλι δεν ξέρω τι παίζουμε...μήπως έχετε καμιά ιδέα;) και μετά απο ένα σύντομο διάλλειμα πάω στην Γαλλία πάλι με BBC οπου θα παίξουμε για 1 βδομάδα για έναν διαγωνισμό...μαέστρων....Πάλι έπιασα τον εαυτό μου να ανυπομονεί γιατι...όπως και να το κάνουμε είναι μια βδομάδα στη Γαλλία και δεύτερον...δεν έχω ξαναπαίξει κάτι τέτοιο και φαντάζομαι θα έχει ενδιαφέρον να συγκρίνουμε διαφορετικούς μαέστρους με κοινό ρεπερτόριο....Μετά την γαλλία, εαν ζώ ακόμα τελειώνουν επιτέλους τα ταξίδια και οι πτήσεις ( δεν ξέρω γιατί είμαι μουσικος.. συχαίνομαι και φοβάμαι τα αεροπλάνα) και πάω στο Covent Garden οπου και θα παίξουμε μια όπερα που δεν ήξερα καν οτι υπάρχει και λέγεται Tsarinas Slippers. Οι παντόφλες της τσαρίνας λοιπόν, μια όπερα του τσαικόφκσυ θα με κρατήσουν απασχολημένο μέχρι αρχές δεκέμβρη....
Εκτως απο τα αεροπλάνα που πρέπει να χρησιμοποιήσω, το υπόλοιπο μέρος του προγράμματος μου πρέπει να πω οτι με ευχαριστεί. Το μόνο πρόβλημα είναι οτι προσπαθώ να μάθω να οδηγώ και είναι αδύνατον να προγραμματίσω μαθήματα πρίν την περίοδο με τις...παντόφλες της τσαρίνας.Οπότε, κατα τον Οκτώβρη...φυλαχτείτε ο Αλεξ θα βγεί στους δρόμους οδηγώντας......

(Οκ αυτή η δημοσίευση είναι λίγο άκυρη απο περιεχόμενο, αλλα είναι πλέων 7 το πρωί και μπορώ να πάω για καφέ και να ...βιολίσω.....)

Back from Banff

2009-07-20T23:08:00.000+01:00

Δεν είμαι σίγουρος οτι αυτό το κείμενο θα το διαβάσει κανείς, ετσι και αλλιώς έχω παρατήσει το ιστολόγιο μου εδώ και μήνες.
Απο την άλλη είμαι τόσο jetlagged που αποκλείεται να κοιμηθώ για ώρες ακόμα και έχω τόσα πράγματα στο κεφάλι μου που θέλω να γράψω.

Μόλις επέστρεψα απο 3 εβδομάδες στον Καναδά. Ημουν Resident Artist για αυτή την περίοδο, μαζί με άλλους περίπου 80 μουσικούς. Πρέπει να πω οτι λάτρεψα την κάθε μέρα που πέρασα εκει πέρα. Το Banff Centre βρίσκεται 2 ώρες απο το Κάλγκαρι, δίπλα απο το ομόνυμο χωριουδάκι. Το Centre είναι κυριολεκτικά μέρος του δάσους. Αποτελείται απο 5-6 μεγάλα κτίρια και αρκετά μικρότερα. Εχει 2 αίθουσες συναυλιών και οι εγκαταστάσεις του περιλαμβάνουν κτίρια κατάλληλα για θέατρο, όπερα αλλα και άλλα στα οποία γίνονται τακτικά συνέδρια και επιστημονικές έρευνες. Ο κάθε μουσικός έχει μια "καμπίνα" φτιαγμένη απο ξύλο, στην οποία μπορεί να μελετήσει. Κάθε μέρα είχαμε masterclasses, τα οποία είχαν μορφή ανεπίσημης συναυλίας με αρκετό κοινό. 3-4 φορές την εβδομάδα, οι καθηγητές έπαιζαν συναυλίες σε διάφορα σύνολα και σόλο. Πέρα απο το μουσικό επίπεδο και των μαθητών και των καθηγητών το οποίο βρήκα τρομερά υψηλό, το ίδιο το μέρος είναι μαγευτικό. Το centre είναι περιτριγυρισμένο απο βουνά, κάποια μόνιμα χιονισμένα. Κάθε λίγες μέρες, διαλέγαμε ένα και ανεβαίναμε στην κορυφή. Η θέα απο αυτές τις κορυφές μας άφηνε άφωνους για αρκετή ώρα. Υπήρχαν επίσης αρκετά ποτάμια αλλα και κάτι ιδιαίτεροι λευκοί τεράστιοι βράχοι, απομεινάρια κάποιου αρχαίου γεωλογικού φαινομένου το οποίο δεν νομίζω να μπορώ να ονομάσω. Κατα την διάρκεια της καθημερινής μου μελέτης είχα ως τακτικούς επισκέπτες σκίουρους και ελάφια. Τα ζώα αυτά δεν φαίνονται να έχουν κανένα πρόβλημα να μοιραστούν το περιβάλλον τους με εμάς και κάποια απο αυτά είναι ιδιαίτερα κοινωνικά αλλα και περίεργα.
Αυτό όμως που μου έμεινε στο μυαλό είναι το πως ένα τέτοιο περιβάλλον μας επιρρέασε σαν μουσικούς και σαν σύνολο. Υπο αυτές τις συνθήκες, βρήκα τον εαυτό μου να απολαμβάνει την συμμετοχή σε ένα σύνολο νέων μουσικών απο όλο τον κόσμο, γεμάτο υποστήριξη και αισιοδοξία. Αν και το επίπεδο ήταν γενικά πολύ καλό, δεν υπήρχε ίχνος ανταγωνισμού και μάλιστα δεν είχαμε κανένα πρόβλημα στο να συζητήσουμε προβλήματα και μουσικές ανυσηχίες μεταξύ μας, και πολλές φορές να παίζουμε ο 1 στον άλλο. Το επάγγελμα του μουσικού μπορεί να είναι μοναχικό, και όταν τέτοια σύνορα καταργούνται λειτουργούμε σε πολύ υψηλότερα επίπεδα, και μουσικά και ανθρώπινα. Είναι πραγματικά απίστευτο πόσο συχνά ξεχνάμε οτι το να είσαι μουσικός έχει περισσότερο με τους γύρω σου παρά με τον εαυτό σου. Εχει να κάνει με τους συναδέλφους σου και φυσικά το κοινό σου. Και εκεί που όλοι προβληματιζόμαστε για τις τεχνικές μας ατέλειες και τις φιλοδοξίες μας, ξαφνικά βρίσκουμε οτι, το να σκαρφαλώνουμε βουνά, ή το να δεχόμαστε επισκέψεις απο ελάφια μας θυμίζει μια βασική πραγματικότητα, και μας προκαλεί ένα είδος απο τύψεις για το ότι αφήσαμε τους εαυτούς μας να παρασυρθούν εκτός αυτής της πραγματικότητας....

Δεν πρέπει να το ξεχάσω αυτό, ακόμα και όταν ξανακαθήσω στην ορχήστρα μεθαύριο....

Banff-an update

2009-04-20T11:09:00.000+01:00

Μόλις έλαβα ενα γραμματάκι το οποίο λέει οτι βρήκα σπόνσορα να πληρώσει όλα τα έξοδα διαμονής και μαθημάτων στον Καναδά τον ιούνιο. Αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο διότι τα έξοδα για το συγκεκριμένο Masterclass είναι πολύ περισσότερα απο οτι θα μπορούσε ποτέ να αντέξει η καταπονημένη τσέπη μου. Αυτοί οι άγιοι άνθρωποι λοιπόν στείλαν μέχρι και ένα γράμμα στον καναδά και τους είπαν οτι θα φροντίσουν τα έξοδα μου...και μετά με καλέσαν και για ...cup of tea....( η απίστευτη αγγλούρα....oh dear me) .Η πλάκα είναι οτι το δακρύβρεχτο(ειλικρινές όμως) γράμμα που τους έστειλα με βοήθησε να το γράψω η συγκάτοικός μου,τις οποίας τα αγγλικά είναι σαφώς ανώτερα απο τα δικά μου. Εγραψα κάτι του τύπου.......δώστε μου λεφτά να πάω να μάθω βιόλα...της το δείχνω και μου λέει....που πας ρε άνθρωπε; Και έκατσε η γυναίκα και το σουλούπωσε κάπως.Μάλλον θα στείλω εκείνην για ...tea. παω να της πάρω κάνα σοκολατάκι.

back to work-Πρόβες για Αθήνα-matilla.

2009-04-18T17:45:00.000+01:00

Κοιτούσα πρόσφατα το παρατημένο μου ιστολόγιο πασχίζοντας να βρώ κατι καλό που έχει συμβέι για να γράψω..και δεν έβρισκα τίποτα.Οι ορχηστρικές μου μέρες φαίνεται να πέρασαν πολύ γρήγορα και χωρίς πολλές συγκινήσεις τους τελευταίους μήνες. Αρκετά film sessions, αρκετά swan lakes και αρκετά σύγχρονα. Και εκεί που λέω σήμερα, αντε...άλλη μια μέρα δουλειάς φτάνω στην πρόβα με την BBC και εμφανίζεται η καταπληκτική Karita Matilla να μας θυμίσει... what our jobs should be about. Τι εκπληκτική παρουσία, τι ζεστή φωνή, τι κατανόηση για το μουσικό κείμενο! Και τι ζεστός άνθρωπος. Ερχεται, και λέει....συγχωρέστε με, μόλις κατέβηκα απο το αεροπλάνο, δεν μου χει μείνει πολύ φωνή.....και ξεκινάμε και..οχι μόνο είχε τον τέλειο τεχνικό έλεγχο αλλα οταν τραγουδάει αυτή η γυναίκα αισθάνεσαι οτι σταματάει ο χρόνος.Στην ορχήστρα υπήρχαν στιγμές που φοβόμαστε να ακουμπήσουμε τα δοξάρια στις χορδές για να μην "χαλάσουμε" τον ήχο της! Και οταν κάναμε βλακείες( Θεέ μου πόσες βλακείες κάναμε σήμερα!) πολύ όμορφα και διπλωματικά θα μας ζητούσε ....την βοήθειά μας(!!!) στις ατέλειές της(που δεν υπήρχαν απλα ηταν πολυ ευγενική για να μας πεί να κανουμε τη δουλειά μας καλύτερα). Aποφάσισα λοιπόν οτι επιτέλους κάτι όμορφο συνέβη στη ζωή μου για να γράψω στο αραχνιασμένο μου ιστολόγιο. Ελπίζω μέχρι την συναυλία να βελτιωθούμε και μείς λίγο. Ο μαέστρος φαίνεται να νοιάζεται αρκετά για την τσέχικη μουσική αλλα το υπόλοιπο ρεπερτόριο φαίνεται κάπως παρατημένο προς το παρόν. Εχουμε άλλη μια προβα αύριο όμως.Θα δούμε....
μετα την Matilla κάναμε πρόβα και με τον Σγούρο

BANFF..good/bad news

2009-03-24T14:42:00.000Z

Τον τελευταίο καιρό δεν γράφω συχνά γιατι με έχει πνίξει λίγο η ρουτίνα. Ζω με μια βαλίτσα στο χέρι και τρέχω απο ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο. Οπως είχα γράψει παλαιότερα, είμαι σε trial με την BBC National Orchestra of Wales. Η διαδρομή Λονδίνο-Κάρντιφ γίνεται 3-4 φορές τον μήνα και οι επισκέψεις μου κρατάνε 4-5 μέρες. Για κακή μου τύχη, αυτή η δουλειά θα τραβήξει για αρκετό καιρό. Εχοντας ενα τέτοιο πρόγραμμα για 2-3 μήνες τώρα με έκανε να διαπιστώσω ορισμένα πράγματα. Πρωτον, δεν μπορώ να ζήσω για πάντα έτσι. Πρέπει να βρω κάποιον τρόπο να έχω τακτική δουλειά στο μέρος που μένω, είτε αυτό είναι στο Κάρντιφ είτε στο Λονδίνο. Και δεύτερο και κυριότερο, κάτι πρέπει να κάνω για το παίξιμό μου, γιατι.... τον τελευταίο καιρό ΠΑΙΖΩ ΑΠΑΙΣΙΑ! εχω να διαβάσω εντατικά περίπου 1 μήνα και αρχίζω να νιωθω αδύναμος τεχνικά. Είναι η πρώτη φορά που ζω σαν full time orchestral player και ομολογώ οτι δεν έχω βρεί ακόμα τρόπο να προστατεύω το παίξιμό μου στην ορχήστρα. Αποφάσισα λοιπόν να ελλατώσω την δουλειά μου(όσο αντέχω οικονομικά) και να αφιερώνω μία εβδομάδα μαζεμένη κάθε μήνα για να μελετάω σόλο ρεπερτόριο και μουσική δωματίου. Δεν είμαι ούτε 29 και αυτή τη στιγμή αισθάνομαι οτι παίζω σαν συνταξιούχος! Βγήκε λοιπόν κάτι καλό απο αυτήν την ιστορία. Ξέρω τι θέλω και τι δεν θέλω.
Πριν απο 1 περίπου μήνα λοιπόν οταν ήμουν στις μαύρες μου έστειλα μια ηχογράφηση μου στον Καναδά, στα μουσικα residencies του BANFF αν έχετε ακουστά(http://www.banffcentre.ca/music/programs/). Χθές λοιπόν μου προσέφεράν μια θέση στα θερινά τους residencies. Ως resident artist θα μείνω εκεί 20 περίπου μέρες, θα παίξω συναυλίες σόλο (επιτέλους!!!) και θα κάνω μαθήματα με καθηγητές του Julliard School of Music.
Μετά τον πρώτο μου ενθουσιασμό όμως διαπίστωσα οτι υπάρχουν δίδακτρα....αρκετά ακριβά. Εκανα λοιπόν μια αίτηση για υποτροφία και περιμένω απάντηση. Αν όλα πάνε καλά, θα μπορέσω επιτέλους να αφοσιωθώ λίγο στο τεχνικό μέρος της δουλειάς μου, να ξεφύγω απο την ρουτίνα της ορχήστρας και να μάθω λίγο νέο ρεπερτόριο. Συγνώμη που γράφω με τέτοια απογοήτευση σήμερα, δεν μισώ την δουλειά μου. Απλά με τα 30 να πλησιάζουν, ψάχνω μια ισσοροπία στην ζωή μου. Θέλω να ζω σαν άνθρωπος και να έχω σταθερή δουλειά, αλλα θέλω επίσης να κάνω το καλύτερο που μπορώ στην μουσική και απο αυτήν την άποψη, το τρέξιμο των τελευταίων μηνών με έχει ...στεγνώσει..
Ωρα λοιπόν να κάνω κάτι για αυτό......Γράμματα και υποτροφίες για το BANFF. i need this chance.

SWAN LAKE

2009-02-24T14:50:00.000Z

Ποτέ μου δεν θεώρησα το Μπαλλέτο εύκολη η ευχάριστη δουλειά αλλα αυτη η εβδομάδα είναι διαφορετική. Παίζω λίμνη την κύκνων στο Royal Opera House και το καταευχαριστιέμαι. Σήμρα ήταν η γενική πρόβα με την ορχήστρα. Τελευταία φορά που έπαιξα μαζί τους ηταν πρίν λίγους μήνες στην παραγωγή Strauss Elektra. Είχα ξεχάσει πόσο καλοί είναι! Ειδικά σε τέτοιου τύπου ρεπερτόριο, το ξέρουν απ'εξω! Και το πρώτο βιολί (έχει ενα τεράστιο σόλο) παίζει με εναν απίστευτο ήχο και τρομερή ακρίβεια.
Και το κερασάκι στην τούρτα πάντως είναι το opera house. Πρέπει να είναι το ποιό όμορφο θέατρο σε αυτη τη χώρα.
Η ορχηστρική ζωή σε αυτην την ορχήστρα είναι σαφώς διαφορετική απο τις υπόλοιπες. Δουλεύουν κυρίως βράδια και δεν ταξιδεύουν ποτέ. Είναι σχετικά τυχεροί γιατι: σαν full time μέλη πρέπει να κάνουν μόνο τις μισές παραγωγές , αρα δεν παίζουν κάθε μέρα, έχουν 1-2 μήνες διακοπές το καλοκαίρι, γλυτώνουν ολα τα tours που κάνουν οι υπολοιποι, παίζουν σε αυτο το υπέροχο θέατρο και ....έχουν μισθό! κατι που δεν έχει άλλη ορχήστρα στο λονδίνο (εκτώς της BBC). Βέβαια το τίμημα που πλήρώνουν είναι τα διπλά shows κάποιες μέρες και το ότι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρά ορχηστρικό ρεπερτόριο.
Ο ήχος τους έιναι διαφορετικός φυσικά απο άλλες ορχήστρες. Επειδή το opera pit έχει διαφορετική ακουστική (οχι ιδιαίτερα καλή) απο μια αίθουσα συναυλιών, ο ήχος τους πρέπει να είναι λίγο ποιο συμπαγής και..."σιδερωμένος". η παραγωγή ήχου ειδικά στα έγχορδα, βρίσκω οτι έχει λιγότερο "αέρα" στα δοξάρια και περισσότερα σύμφωνα απο τις υπόλοιπες βρεττανικές ορχήστρες.οι δυναμικές τους είναι επίσης περισσότερο..δραστικές και ακραίες.Οι δυνατοί τους ήχοι είναι...πολυ δυνατοί...και τα μαλακά τους χρώματα αρκετές φορές σχετικά...γαλλικά (όχι στο μπαλλέτο, κυρίως στην όπερα, οταν συνοδεύουν φωνές).
Γενικά ενα πολύ ενδιαφέρων σύνολο με πολύ καλούς μουσικούς. should be fun...

ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΘΗΝΑ!!!

2009-02-12T15:45:00.001Z

Επιτέλους με κλείσανε για ενα ταξίδι στην Αθήνα! Ας παίξω και μια φορά Μέγαρο, λαχτάρα το έχω. BBC Symphony Orchestra, 25 Απριλίου ( νομίζω) . Αν έρθετε θα με δείτε κάπου πίσω στις βιόλες.....

Δεν έχω ιδέα για το πρόγραμμα και τον μαέστρο...

Το πρόγραμμα μου επίσης έχει 3 συναυλίες Ισπανία με Αcademy st Martin τον Μαιο και Παρίσι με την BBC. Με μεγάλη μου λύπη ακύρωσα την συμμετοχή μου για Lohengrin-Wagner στο Royal Opera House, για να παίξω με τους st Martin. Η άνοιξη θα έχει ενδιαφέρον.....

Η κυρα Elektra και οι ωτοασπίδες....

2008-12-22T15:20:00.000Z

Πρόσφατα λοιπόν έλαβα μέρος στην παραγωγή της όπερας Elektra στο Royal Opera House , Covent Garden και αποφάσισα να γράψω λίγο για αυτή την εμπειρία μου. Αυτή η παραγωγή θα μείνει στο μυαλό μου για αρκετό καιρό, οχι μόνο γιατι μου άρεσε απο την αρχή μέχρι το τέλος, αλλα επίσης γιατι ήταν η πρώτη όπερα που προσέθεσα στο ρεπερτόριό μου.Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου γίνεται πλέων με συμφωνικές ορχήστρες και (ειδικά τώρα Χριστούγεννα) Μπαλλέτο.Παίζω επίσης αρκετή μουσική δωματίου αλλα μέχρι τώρα....ποτέ όπερα.Δεν την αντιπαθώ, απλά δεν έτυχε. Οταν έλαβα το τηλεφώνημα απο το Opera House (16 βιόλες βλέπετε....δεν υπάρχουν αρκετά μέλη στην ορχήστρα.....χρειάστηκάν αρκετοί freelancers να συμπληρώσουν την τεράστια ορχήστρα) δεν ήξερα τι να περιμένω. Καινούργια ορχήστρα, νέο ρεπερτόριο, a whole new world to explore ...Μόλις έλαβα την μουσική κατάλαβα οτι η πολυπλοκότητα της μουσικής θα προκαλέσει πολλά προβλήματα στις πρόβες.Και έτσι ήταν λοιπον. Στην προσπάθεια μου να κατανοήσω καλύτερα το μέρος μου (δεν είχα πρόσβαση στο full score του μαέστρου) προσπάθησα να ακολουθήσω την παρτιτούρα ακούγοντας μια ηχογράφηση.Νομίζω οτι κατάφερα να διαβάσω τα 10 πρώτα μέτρα πριν χαθώ....Οι (9!!!) πρόβες μου δεν ήταν καλύτερες.Λεω "μου" γιατι η ορχήστρα προφανώς ήξερε το έργο τέλεια απο την προηγούμενη παραγωγή, λίγα χρόνια πρίν.Κολυμπώντας λοιπον για 2 εβδομάδες σε εκκατομύρια νότες, αλλαγές ρυθμού, τονικότητας και πολλών accidental solos που έκανα στις πρόβες, κατάφερα κάπως να μάθω το μέρος μου.Και στην γενική πρόβα κατάλαβα οτι είχα λύσει μόνο τα μισά μου προβλήματα

Μπαίνοντας στο Opera pit, διαπίστωσα 2 βασικά προβλήματα

πρώτον...ο ήχος απο τα χάλκινα ακριβώς πίσω μου ηταν ...χωρίς υπερβολη...εκκωφαντικός!!!

και δεύτερον....έπρεπε να βρω εναν τρόπο να παίξω αυτο το μουσικό μαραθώνιο ( 1 ώρα 45λεπτά) χωρίς διάλλειμα. Και αυτή είναι η πραγματική πρόκληση: Το να κρατήσουμε την ένταση της μουσικής για τόση πολύ ώρα.Ναι θα μου πείτε....Wagner γράφει πολύ μεγαλύτερα σε διάρκεια έργα...ΑΛΛΑ Ο ΒΑΓΚΝΕΡ ΔΕΝ ΓΡΑΦΕΙ 1000 ΝΟΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΕΤΡΟ ΕΝΤΑΞΕΙ; Η πλάτη μου νομίζω υπέφερε περισσότερο στις πρώτες 3 παραστάσεις.Πιστεύω ήταν καθαρά δικό μου λάθος.Η ένταση και η πολυπλοκότητα της μουσικής με έκαναν να ξεχνάω τα βασικά. Αν έμαθα κάτι σε αυτη την παραγωγή είναι το να επιβιώνω τέτοιες καταστάσεις.Εμαθα για τις τεχνικές μου ατέλειες, και ίσως κατάλαβα λιγα πράγματα για το πώς να τις αντιμετωπίζω. Στις τελευταίες παραστάσεις, ο έλεγχός μου ήταν καλύτερος.Είχα αναπτύξει την αντοχή μου και βρήκα τρόπους να κρατάω την πλάτη μου pain free.

Και τότε άρχισα πραγματικά να απολαμβάνω αυτό το εκπληκτικό δημιούργημα. Λένε πως αρκετοί συνθέτες παίζαν βιόλα γιατι παίζοντας το κέντρο της αρμονίας καταλάβαιναν περισσότερα για τις συνθέσεις που παίζαν.Τώρα καταλαβαίνω πως αυτό έχει όντως λογική βάση.Στο κέντρο της ορχήστρας, το score γινεταί σχεδόν διαφανές και τρισδιάστατο.Ακούς την αρμονία, την αντίστιξη, τον τρόπο που η ορχήστρα ...καθαρίζει την έκταση των τραγουδιστών για λόγους balance.
Ηταν όντως μια πολύ όμορφη εμπειρία.

Α ναι....και όσον αφορα τον ήχο απο τα χάλκινα...
δυστυχώς για να προστατεύσω ότι έχει απομείνει απο την ακοή μου χρησιμοποίησα ( όπως και οι συνάδελφοι μου) ωτοασπίδες στην τελευταία σελίδα και και σε 1-2 άλλα δυνατά σημεία....

Κάποια μέρα θέλω να γράψω για τα προβλήματα ακοής και για ωτοασπίδες και άλλες λύσεις αλλα νομίζω οτι για σήμερα έγραψα αρκετά. Πετάω για Κέρκυρα απόψε....πάω να βρω την βαλίτσα μου...

Valentin Berlinsky

2008-12-18T22:23:00.000Z

Σας ευχαριστώ κύριε Πάρσιφαλ που περνάτε απο εδώ τακτικά. Η αλήθεια είναι οτι, ενώ διαβάζω τακτικά τις ιστοσελίδες των φιλόμουσων Ελλήνων, στην δική μου μου ζωή δεν έχει γίνει κάτι ιδιαίτερα συμαντικό για να γράψω. Δυστυχώς σήμερα γράφω άσχημα νέα.Πρόσφατα έμαθα οτι ο Βάλεντιν Μπερλίνσκι, τσελίστας του κουαρτέτου Μποροντίν "έφυγε'' σε ηλικία 83 ετών στις 15 δεκεμβρίου.Αν και δεν γνωρίζω πολλα για την προσωπική του ζωή (και δεν θέλω να γράφω οτι πετυχαίνω στο ίντερνετ) ομολογώ οτι ο θάνατος του πραγματικά με συγκίνησε. Θεωρώ τον Μπερλίνσκι το τέλειο παράδειγμα για το πως πρέπει να είναι οι εκπρόσωποι της μουσικής τέχνης. Μέχρι πρίν λίγους μήνες, έπαιζε ακόμα και μάλιστα υπέροχα. Οι γιατροί τον ανάγκασαν να αφήσει το κουαρτέτο, η απόφαση δεν είχε να κάνει με το μουσικό του επίπεδο.Ηταν μέχρι το τέλος πολυ ικανός και αφοσιωμένος τσελίστας. Ενας υπέροχος παιδαγωγός, του οποίου οι μαθητές ακόμα και μακρύά του αναφέρονται σε εκείνον ως MISTER BERLINSKY και όχι απλα Berlinsky. Τα τελευταία χρόνια είχε επίσης δημιουργήσει ενα ίδρυμα για νέους μουσικούς.
Ο Shostakovitch είχε μια πολύ στενή επαφή με το κουαρτέτο και μάλιστα συμβουλευόταν τον Κύριο Μπερλίνσκι όταν έγραφε τα κουαρτέτα του.
Για εμένα το κουαρτέτο οι ηχογραφήσεις του κουαρτέτου Μποροντίν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στο να αγαπήσω το κουαρτέτο και την μουσική δωματίου γενικότερα.Αν ακούσετε ηχογραφήσεις τους απο το 76 μέχρι το 96, οταν το πρώτο βιολί ήταν ο Μikhail Kopelman θα καταλάβετε τι εννοώ. Ο ήχος και η μουσική τους συνεργασία έχει αυτή την Ρώσσικη μεγαλοπρέπεια αλλα επίσης έχει κατι ευγενικό μέσα του. Τα μέλη του συνόλου έχουν μια βαθειά κατανόηση, όχι μόνο προς το μουσικό κείμενο αλλα και πρός την φύση του κουαρτέτου. Ο τρόπος που οργανώνουν τις φράσεις τους και την ισσοροπία των φωνών, το ύφος τους, η συνοδεία τριών μελών οταν ο τέταρτος παίζει ενα σόλο....τα πάντα γίνονται χωρίς ίχνος εγωκεντρισμού.Και έτσι ήταν και ο Mister Berlinsky.

Καλοτάξιδος

IN GOOD TIME....

2008-09-09T08:47:00.000+01:00

Ευχαριστώ κύριε Παρσιφαλ που ρωτήσατε για μένα.Είμαι στην Κέρκυρα με τους γονείς μου και κάνω διακοπές, γιαυτό δεν έχω αγγίξει τη σελίδα μου.Έχω όμως νέα. Είχα μια πρόσφατη περιπέτεια στη δουλειά μου.Η BBC Wales διαφήμισε πρόσφατα την θέση πρώτου κορυφαίου βιολίστα στην ιστοσελίδα της.Αποφάσισα λοιπόν να λάβω μέρος στις ακροάσεις.Η ώρα που μου έδωσαν ηταν 19.45.Φροντίζω όπως πάντα να ταξιδέψω ετσι ώστε να βρεθώ εκει περίπου 1 ώρα πριν, για να αποφύγω καθυστερήσεις στα τραίνα, να ζεσταθώ και να συγκεντρωθω.Λιγο πριν φύγω με καλούν και με ρωτάνε αν μπορώ να πάω λιγο ποιο νωρίς γιατι ο βιολίστας που είχε την ακρόαση του στις 19.00 μόλις ακύρωσε.Λέω και εγώ με χαρά..θα φτάσω πρίν τις 19.00, σιγουρα θα μπορέσω να παίξω νωρίτερα.ΤΡΑΓΙΚΟ ΛΑΘΟΣ!το επόμενο πράγμα που θυμάμαι ειναι να έχει κολλήσει το τραίνο μου σε κατι λιβάδεια στην μέση του πουθενά, χωρίς σήμα στο κινητό μου..για πάνς απο μία ώρα.Για να μην τα πολυλογώ αντί να παίξω νωρίς όπως συμφώνησα έπαιξα κατα τις 8 το βράδυ.Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο ενοχλημένοι έδειχναν αν και προσπάθησα να τους εξηγήσω....Μου ζήτησαν να παίξω τα ποιο δύσκολα ορχηστρικά αποσπάσματα....και μια κατάμαυρη Πριμα Βιστα η οποία χρειαζόταν τουλάχιστον 3 μέρες κοίταγμα (εγώ ειχα 45 δευτερόλεπτα).Και δεν φτάνουν όλα αυτά......αφου άργησα πρέπει να ρωτήσουν και ένα σωρό ανόητες ερωτήσεις....Aγγλικούρες...Just out of interest...."τι πιστεύεις οτι μπορείς να φέρεις με το παίξιμο και και το χαρακτήρα σου στην ορχήστρα"Τι να φέρω ρε παιδιά, μεροκάματο ψάχνω, όπως ψάχνατε και σεις πριν πάρετε αυτές τις θέσεις και τώρα κάνετε τους καμπόσους!

Kαι το τελικό χτύπημα:οπως εφευγα απο το δωμάτιο με φωνάζουν....Just out of interest.....do you know who the principal conductor of this orchestra is? και εκεί κόλλησα και ξέχασα το όνομα του (Thierry Fisher λέγεται που να του καεί το λαπ τοπ..χάθηκε να τον λένε Λάμπη η Προκόπη;)Μάζεψα λοιπόν τα μούτρα μου απο το πάτωμα και γύρισα στο Λονδίνο (το τραίνο του γυρισμού προφανώς ήταν κανονικότατα στην ώρα του).Υπέθεσα οτι σε 2 μέρες θα λάβω ενα γράμμα που θα με στέλνει στον αγύριστο.....αλλα παραδόξως...
Μου προσέφεραν Trial για Sub-Principal (κορυφαίος Β).Αν είχα φτάσει στην ώρα μου, είχα ζεσταθεί και δεν τους είχα νευριάσει, ίσως το Trial μου να ήταν για πρώτος κορυφαίος.Αλλα προφανώς αυτό δεν θα το μάθω ποτέ.Η αλήθεια είναι οτι δεν με πείράζει ιδιαίτερα.Θα δουλέψω στο πρώτο αναλόγιο μιας BBC oρχήστρας.Και φυσικά βγήκα και σοφότερος.έμαθα οτι : you should NEVER EVER be late for an audition!Τέλος καλούτσικο...όλα καλούτσικα...
Οι επόμενοι 3 μήνες προβλέπονται πολύ γεμάτοι.Έχω ενα μικρό τουρ με τους Academy st Martin, την BBC Wales, Ενα τουρ στο Μεξικό με την Royal Philharmonic αρχές οκτώβρη, μόλις γυρίσω παίζω Strauss Electra στο Royal Opera House, Covent Garden, και ελπίζω να ξαναανέβω Βirmingham για το Principal trial που έχω με την CBSO.Εχω επίσης αρκετή μουσική κινηματογράφου να ηχογραφήσω.Το μόνο που θα μου λείψει είναι η μουσική δωματίου....ίσως Απο τέλη γενάρη...

Chamber???? Music

2008-08-16T00:20:00.000+01:00

Μετά απο αρκετές μέρες σιωπής αποφάσισα να ξαναγράψω.
Επέστρεψα πρόσφατα απο την Δανία.Ημουν σε ένα πολύ ήσυχο μέρος για 10 περίπου μέρες, παίζοντας μουσική δωματίου.Ηταν απο τις ποιο χρησιμές εμπειρίες που είχα ποτέ σαν μουσικός.Με έκανε να αλλάξω γνώμη για πολλά πράγματα.
Ηταν μια εμπειρία που μας έφερε πολύ κοντά απο την πρώτη κιόλας μέρα.12 μουσικοί, απο 25 μέχρι 50.Βρεθήκαμε σε ένα δάσος στη μέση του πουθενά.Οι μέρες μας ήταν γεμάτες αλλα και πολύ κουραστικές.Ξεκινούσαμε στις 9 το πρωί με πρόβες και σταματούσαμε πριν το βραδυνό.Την νύχτα απλά διαβάζαμε κουαρτέτα και αλλη μουσική δωματίου μεχρι τις 2-3 το πρωί.Λίγες ώρες ύπνου και πάλι απ την αρχή.Ακόμα και τα βράδυα που είχαμε συναυλίες, δεν θα χάναμε ευκαιρία να παίξουμε λίγο ακόμα πριν κοιμηθούμε.
Ειναι πραγματικά απίστευτο πως η μουσική δωματίου αποκτά ζωή σε ένα σαλόνι, μες τη νύχτα.Ουτε μεγάλο κοινό, ουτε σκηνή, ουτε συναυλία.Ξαφνικά η μουσική είναι αστεία, σοβαρή, αυστηρή και τοσα αλλα.Ειναι όντως μουσική δωματίου.Είναι τόσο λάθος να προσπαθούμε να παράγουμε ενα προϊον απο αυτή τη μουσική.Να την προσχεδιάζουμε μεχρι θανάτου και μετα να σπρώχνουμε 4 μουσικούς σε μια φωτισμένη σκηνή και να περιμένουμε να μας...συγκινήσουν.Πολλές φορές αναρωτιέμαι πόσο έχουμε διαστρευλωσει την φύση της μουσικής προκειμένου να δημιουργήσουμε....ενα προϊον.Οι ηχογραφήσεις μας πλέων, έχουν γίνει τόσο τεχνητές που είναι Backround Music. O κόσμος ακούει κλασσική στο αυτοκίνητο...Η στο σπίτι διαβάζοντας ένα βιβλίο η πίνωντας ενα ποτήρι κρασί.Και δεν τους αδικώ...Γιατί πολύ απλά......οποιοσδήποτε μουσικός βρεθέι μπροστά σε μικρόφωνα......χάνει πολύ απο την δημιουργικότητα του.Και φυσικά αφου ηχογραφήσουμε, θα έρθει κάποιος εξυπνάκιας μικροφωνιάς και θα πεί...."Το μι ύφεση ειναι λίγο χαμηλό σε αυτο το take αλλα ήταν καλύτερο στο προηγούμενο...για να το κολλήσουμε"....Ενα μι απο εδώ ενα φα απο εκει.....Και η ηχογραφήση μπορεί πλέων να μπει στο ράφι του μαγαζιού.ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΒΑΡΕΤΗ.
Η μουσική δωματίου δημιουργήθηκε για να μικρούς χώρους και για φέρει σε επαφή τους μουσικούς και τους ακροατές.Μου φαίνεται τόσο λάθος πλέων να προσπαθούμε να την πουλήσουμε σε μεγάλες αίθουσες συναυλιών και σε ηχογραφήσεις.Δεν λέω οτι δεν πρέπει να γίνονται συναυλίες δωματίου, προς Θεου.Απλά αναρωτιέμαι που χάθηκε αυτή η παράδοση σύμφωνα με την οποία δημιουργήθηκε αυτή η μουσική.Που είναι τα μουσικά απογεύματα σε σπίτια;που πήγαν οι φιλικές συναντήσεις μουσικών και φιλόμουσων με κέντρο τη μουσική δωματίου, αντι για...ποδόσφαιρο η DVD;
Αραγε θα ξαναβρεθούμε ποτέ κοντά στην πραγματική φύση αυτής της μουσικής;

i did it again

2008-07-18T00:00:00.000+01:00

I did it again...

για άλλη μια φορά παρατάω τη δουλειά μου για να τρέχω στα βουνά και στις εξοχές να παίζω μουσική δωματίου

απο τις 24 του μήνα θα είμαι δανία.δειτε:

www.langvadchambermusic.com

ξέρω οτι το χει η μοίρα μου να είμαι ορχηστρικός μουσικός και αυτό το έχω αποδεχτεί.Μου έχει μείνει όμως το μικρόβιο της μουσικής δωματίου απο το κουαρτέτο απο το οποίο πρόσφατα έφυγα.(για πολλούς και διάφορους λόγους)..και κάθε φορά που εμφανίζεται μια πρόσκληση τέτοιου τύπου παρατάω ότι ορχήστρα έχω και τρέχω να παίξω με σύνολα δωματίου.
Ελπίζω αυτό το φεστιβάλ να μην με αφήσει άνεργο....

One Man Show

2008-07-13T19:02:00.000+01:00

Εχω αρκετές μέρες να γράψω.Μόλις γύρισα απο ένα ταξίδι αστραπή στην Μαδρίτη.Εφυγα χθές το πρωί, παράτησα την τσάντα μου στο ξενοδοχείο και μπήκα στο λεωφορείο για να πάμε στην πρόβα.Φτάσαμε σε ένα πολύ όμορφο μεσαιωνικό χωριό περιπου μιάμιση ώρα μακρυά απο τη Μαδρίτη (δεν θυμάμαι πως το λενε...) 3 ώρες πρόβα και στις 10 το βράδυ κάναμε τη συναυλία.Κοιμήθηκα στις 3 και ξύπνησα λίγες ώρες αργότερα για να επιστρέψω λονδίνο.
Δεν θέλω να κοιμηθώ απο το απόγευμα γιατι θα ξυπνήσω χαράματα..και θα μου πάρει μέρες να συνέλθω...Οπότε είπα να γράψω για αυτή τη συναυλία.
Η συναυλία ήταν ουσιαστικά οργανωμένη απο εναν concert-master μιας ορχήστρας του Λονδίνου.Ας μην αναφέρω το όνομα του καλύτερα.Ηταν ένα μικρό σύνολο εγχόρδων(περιπου 18 άτομα) το οποίο συνόδεψε ουσιαστικά αυτον τον βιολονίστα για όλη τη συναυλία.Το πρόγραμμα είχε αρκετη Μπαρόκ μουσική και άλλους φλύαρους συνθέτες τύπου Sarasate.Η ολη εμπειρία με άφησε μάλλον απογοητευμένο..(γιαυτό άλλωστε δεν θα σας πω και το όνομα του..ούτε που δουλεύει...)
Οταν μουσικοί γίγαντες τύπου Kremer, Spivakov η Bashmet κάνουν μια ολόκληρη συναυλία με την ορχήστρα να τους συνοδεύει το καταλαβαίνω, γιατί πραγματικά ειναι τόσο καλοί μουσικοί και έχουν τόσα να προσφέρουν.Ο Κρεμερ ειδικά σε αυτο τον τομέα είναι υπέροχος.Μοιράζεται την μουσική του με τους συναδέλφους του όσο και με το κοινό του.Δεν έχω λοιπόν κατι ενάντια στο ONE MAN SHOW.
Αυτός όμως ο βιολονίστας ήταν εντελώς το αντίθετο.Οταν έφτασα εκεί και άρχισε να παίζει διαπίστωσα πόσο καλό βιολί παίζει.Πραγματικά εντυπωσιάστηκα με το πόσο καλή ήταν η τεχνική του και ποσο φυσικό έδειχνε το βιολί πάνω του.Ομως κατα τη διάρκεια της πρόβας αρχισα να αισθάνομαι οτι μας μάζεψε εκεί οχι για μα μοιραστεί τη μουσική του...αλλα για να τον υπηρετήσουμε.Ειχε το απόλυτα (πρωην) ανατολικό στυλ. Το παίξιμο του και η προσέγγιση του δεν είχε καθόλου στοιχεία επικοινωνίας.Απλα έπαιζε φανταστικό βιολί(πραγματικά φανταστικό ομως) και εμείς κυνηγούσαμε την έκφραση του.Μετα απο λίγο καιρό με τους Academy St Martin άρχισα να εκτιμώ αυτο που οι άγγλοι αποκαλουν :to compliment each other.Και οταν ξαφνικά χθές βρέθηκα εκεί με τον βιολονίστα να κάνει μόνο υποδείξεις και ποτέ υποχωρήσεις.....ένιωσα ένα κόμπο στο λαιμό μου.Πως γίνεται να έχεις ενα ματσο καλούς μουσικους (δεν εννοώ εμένα...είχε καλούς μουσικούς απο την ορχήστρα του) και να τους αγνοείς τόσο πολύ;ναι, είναι το show σου....κανείς δεν το αμφισβητεί...αλλα και κανείς δεν θα το θεωρήσει αδυναμία σου αν συμπεριλάβεις περισσότερο τους συναδέλφους σου σε αυτο. Αισθάνομαι άσχημα που γράφω αρνητικά για ανθρώπους που μου δίνουν δουλεία και με πληρώνουν, αλλα αποφάσισα αυτή τη φορά να γράψω περισσότερο σαν ακροατής παρά σαν συνάδελφος.Τελικά κατέληξα οτι για να κάνεις one man show πρέπει να είσαι κατι παραπάνω απο τον καλύτερο βιολονίστα πάνω στη σκηνή.Πρέπει να είσαι και ο ποιο ταπεινός.Και αυτό μου έλλειψε χθες.Αραγε ξέρει πόσα όμορφα πράγματα χάνει;

Περι Λονδίνου

2008-07-05T23:29:00.000+01:00

Εχω να γράψω μέρες εδώ.Μόλις γύρισα απο Γερμανία.Είχα 2 συναυλίες με τους Academy St Martin, και τώρα έχω λίγες μέρες ξεκούραση πρίν ξεκινήσουμε το Mostly Mozart Festival που θα πάρει όλο τον ιούλιο.
Με αφορμή ενα σχόλιο του Dynx θα ήθελα να αναφέρω πράγματα που θεωρώ θετικά αλλα και αρνητικά στον μουσικό κόσμο του Λονδίνου.Σκευτόμουν πολύ έντονα τον τελευταίο καιρό να αναζητήσω δουλειά σε άλλη χώρα. Θα ήθελα πολύ να μάθω γερμανικά και να περάσω λίγο χρόνο σε μια γερμανόφωνη χώρα για να έρθω σε επαφή με έναν διαφορετικό μουσικό κόσμο.
Το να είσαι ορχηστρικός μουσικός στο Λονδίνο ειναι μια πολύπλοκη υπόθεση.Η ζωή είναι πανάκριβη και οι αποστάσεις τεράστιες.Κάθε μέρα περνάω ώρες στα λεωφορεία και τραίνα για να πάω απο το Α στο Β και πίσω.Ζω πολύ απλά, μοιράζομαι το σπίτι μου με συγκατοίκους προς το παρών και ταξιδεύω αρκετά περισσότερο απο ότι θα ήθελα.Η μουσική κουλτούρα του λονδίνου είναι εντελώς διαφορετική απο τον υπόλοιπο κόσμο.Καταρχήν η κρατική υποστήριξη είναι πολύ μικρή.Ολες οι ορχήστρες στηρίζονται σε ιδιωτικές χορηγίες.Αυτό πρακτικά κανει τη ζωή μας απρόβλεπτη.Δεν υπάρχουν μισθοι.Ακόμα και τα μόνιμα μέλη ειναι ωρομίσθιοι.(εκτως απο την BBC Symphony και το Royal Opera House που έχουν μισθούς).....Ορχήστρες όπως Vienna Phiharmonic και Concergebow παίρνουν πολύ γεναιώδορους μισθούς και η London Symphony και Philarmonia οχι μόνο δεν έχουν μισθό αλλα πληρώνονται πολύ λιγότερα.Σαν να μην έφτανε αυτο, οι Ολυμπιακοί αγώνες του 2012 στο Λονδίνο έχουν σαν αποτέλεσμα τον ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των δαπανών για εμάς.Θα έπρεπε επίσης να αναφέρω οτι αντίστοιχα, η διδασκαλία σε σχολές όπως Royal Academy of Music και Royal College αποφέρουν αστεία ποσά σε αντίθεση πάλι με τους πολύ καλούς μισθούς σε οποιαδήποτε Hochschule της Γερμανίας.Ειναι γεγονός όπως ανέφερε ο Dynx οτι γίνονται αρκετές μαλλον μέτριες συναυλίες αλλα πρέπει να καταλάβετε οτι ενώ κάθε Ευρωπαϊκή ορχήστρα έχει 3-4 μέρες να ετοιμάσει ένα πρόγραμμα, η Philarmonia και η LSO εχουν μετα βίας 1.Εχω μεγάλο σεβασμό για τις ορχήστρες του Λονδίνου γιατι οι μουσικοί τους έχουν μια πολύ γρήγορη και αποτελεσματική αντιμετώπιση στον πολύ περιορισμένο χρόνο που τους δίνεται.Καμία Γερμανική ορχήστρα δεν θα δεχόταν να παίξει Mahler η Strauss με 3 ώρες πρόβα, αλλα καμία σχεδόν Βρετανική ορχήστρα δεν θα βρει ποτέ τα χρήματα για παραπάνω απο 1-2 μέρες πρόβα(αν είναι τυχεροί).Και αν συγκρίνουμε το επίπεδο δεν νομίζω οτι οι Βρετανικές ορχήστρες ειναι κατώτερες απο οποιαδήποτε άλλη χώρα.H έλλειψη απο καλές αίθουσες συναυλιών είναι άλλη μια απόδειξη για το πόσο δύσκολη είναι τώρα η κατάσταση.Χώρες όπως Ισπανία έχουν καινούργιες και καλές αίθουσες συναυλιών ακόμα και στις μικρότερες τους πόλεις(μήπως αυτό έχει να κάνει με την δραστική μείωση των δαπανών τους στον στρατό και την πρόσφατη κατάργηση την υποχρεωτικής τους θητείας;)Τελικά η κύρια πηγή χρημάτων μας είναι τα Soundtracks.Οτι ταινία βλέπετε στην τηλεόραση και σινεμά έχει Αγγλική ορχήστρα μέσα.Και αυτό πάλι γιατι ηχογραφούμε ΧΩΡΙΣ πρόβα.Φανταστείτε τον θρυλικό Maurice Murphy πρώτη τρομπέτα της London Symphony μεχρι πρόσφατα, να πηγαίνει στη δουλειά του το πρωί και να βρίσκει στο αναλόγιο του το Star Wars η το Indianna Jones Soundtrack και να πρέπει να το ηχογραφήσει σε λίγες ώρες....χώρις να το έχει ξαναδεί..
Γράφω απόψε γιατι πρόσφατα διαπίστωσα οτι το Λονδίνο είναι η πόλη με την ποιό προβληματική οικονομικά μουσική κατάσταση αλλα παρόλαυτα, ειναι η μοναδική πόλη με 4 καλές μουσικές ακαδημίες και πάρα πολλές ορχήστρες παγκοσμίου φήμης.Και όλα αυτά συμβαίνουν γιατι το κοινό και οι μουσικοί κρατάνε τον μουσικό αυτό κόσμο ζωντανό.Θα ήθελα να φύγω απο το Λονδίνο και να γνωρίσω την μουσική σχολή μιάς άλλης χώρας και ίσως να έχω πρόσβαση σε ποιό ανθρώπινες συνθήκες αλλα δεν πιστεύω οτι υπαρχεί πουθενά αλλού αυτή η ειλικρίνεια που υπάρχει στον μουσικό κόσμο του Λονδίνου.

10+1 άχρηστα πράγματα για μένα

2008-07-01T00:02:00.001+01:00

Σε ποιό εύθυμο και λιγότερο μουσικό τονο...

Η αγαπητή Γεωργία απο τη Βιέννη με προσκάλεσε να γράψω 11 άχρηστα πράγματα για μένα...
μου είναι δύσκολο να διαλέξω μόνο 11..αλλα θα προσπαθήσω

1.Είμαι απο την κέρκυρα και λατρεύω την τοπική διάλεκτο .Οποτε πετύχω κερκυραίο προσπαθώ να πω όσα κερκυραίικα μου ρχονται στο μυαλό και θυμάμαι.
2.Είμαι τρελός με τον καφέ.Εχω μια παλιά χειροκίνητη μηχανή εσπρέσσο και καπουτσίνο και ένα μύλο για να αλλέθω τους κόκκους.Δεν επιτρέπεται να την αγγίξει κανείς.Μου παίρνει 10 περίπου λεπτά να φτιάξω τον καφέ μου....αλλα δεν αντέχω τους στιγμιαίους και φίλτρου.
3.Δεν διαβάζω εφημερίδες και δεν βλέπω τηλεόραση.Δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι γίνεται στον κόσμο.
4.Είμαι άχρηστος με την διαχείρηση χρημάτων.Πρόσφατα ανακάλυψα οτι πλήρωνα δόσεις απο δάνειο που είχα ξεχρεώσει 2 χρόνια πρίν.Μου επεστράφη ένα πολύ σοβαρό ποσό...
5.Μέρος του σοβαρού ποσού θα παει σε ένα καινούργιο σοβαρό μύλο για καφέ..με γρανάζια αντί για λεπίδες.
6.Επειδή μεγάλωσα δίπλα στην θάλασσα και η οικογένεια μου ασχολείται με τουρισμό,δεν πάω σχεδόν ποτέ διακοπές(παρα μόνο σπίτι μου).Δεν μου αρέσει η ιδέα του τουρίστα που ξεροψήνεται στην παραλία για 2 βδομάδες...δεν το χρειάζομαι.
7.Αν και ταξιδεύω πάρα πολύ με τη δουλειά μου, ανέπτυξα μια φοβία για τα αεροπλάνα
8.Σαν μουσικός λατρέυω να παίζω συναυλίες αλλα φοβάμαι πολύ τα μικρόφωνα
9.Αν και πρέπει να ντύνομαι με σοβαρά ρούχα για τις συναυλίες, τα μισώ.συνήθως πάω με τζιν και αθλητικά και αλλάζω λίγο πρίν παίξω.Γενικά ντύνομαι μάλλον απρόσεκτα.
10.Μέχρι πρόσφατα δεν είχα χρησιμοποιήσει ελληνικό PC και ακόμα δεν έχω χρησιμοποιήσει ελληνικό κινητό

+1.Ακούω πολύ σπάνια μουσική, και μόνο συναυλίες.Δεν μου αρέσουν οι ηχογραφημένοι ήχοι τόσο πολυ.Διαβάζω όμως βιβλία.

Academy of St Martin in the Fields

2008-06-29T01:10:00.000+01:00

Ηθελα να περιμένω μέχρι να γνωρίσω τον μαέστο τους τον Νέβιλ Μάρινερ (ο οποίος εχει ιστορία και με την Καμερατα μας) αλλά είμαι νομίζω έτοιμος να περιγράψω τον χαρακτήρα αυτής της ορχήστρας και ήθελα να γράψω κάτι λίγο για αυτούς.
Πριν απο 6 μήνες έστειλα το βιογραφικό μου σε αυτή την ορχήστρα ζητώντας δουλειά.Αργότερα έμαθα οτι δεν υπάρχουν πολλά μόνιμα μέλη αλλά η συμμετοχή είναι "by invitation only".Κάποια στιγμή λοιπόν μου ήρθε ένα γράμμα που έλεγε:οι κορυφαίοι της Academy st Martin οργανώνουν ακροάσεις και θα θέλαμε να σε ακούσουμε. Αφου ηρέμησα και κατάλαβα τα νέα(πάντα αγχώνομαι τρελά με ακροάσεις) άρχισα να σκεύτομαι το πρόγραμμα της ακρόασης μου.Μια βδομάδα αργότερα βρέθηκα μπροστά τους.Απο την αρχή φάνηκε το μουσικό τους επίπεδο.Καταρχήν, όλοι οι κορυφαίοι(σολίστ) ήταν έκει.Δηλαδή όλα τα μόνιμα μέλη τους, περίπου 12 μουσικοι, πράγμα ξεχωριστό.Συνήθως 2-3 άτομα αναλαμβάνουν την επιλογή μουσικών, αλλα σε αυτό το σύνολο, όλα γίναν δημοκρατικά.Ολοι είχαν μια ψήφο.Η ακρόαση μου ήταν περισσότερο σαν συναυλία.Αντι να πρέπει να προετοιμάσω ορχηστρικά αποσπάσματα και αλλα "αχαρα" κομμάτια που υποδηλώνουν οτι εχεις κάποια ορχηστρικη εμπειρία, το γράμμα έλεγε:μπορείς να μας παίξεις λίγο πολύ οτι θέλεις αρκει να μείνεις μακρυά απο σύγχρονα έργα.Ετοίμασα λοιπόν λίγο Bach(μεταγραφή απο cello suites)και ένα απο τα αγαπημένα μου κομμάτια για βιόλα,γραμμένο απο τον Enesco.Δεν με σταματήσαν μετα απο 5 λεπτά οπως συνήθως αλλα με άφησαν να παίξω μέχρι το τέλος.Στο τέλος χειροκρότησαν(αν και έπαιξα και 4-5 φαλτσάκια απο τα νεύρα μου) και σε 3 μέρες είχα λάβει την πρόσκλησή μου.Απόψε ήταν η πρώτη μου συναυλία μαζί τους.Και αυτός είναι ο λόγος που γράφω απόψε.
Η ορχήστρα είναι πολύ μικρότερη απο μια συμφώνικη.Ειναι καθαρά ορχήστρα δωματίου.Λιγότερα απο 40 άτομα.Περισσότερος χώρος για προσωπική έκφραση, περισσότερο άγχος για την ευθύνη....Είναι ίσως το καλύτερο σύνολο που έχω παίξει.Ολοι οι εκτελεστές έχουν μια πολύ υπεύθυνη προσέγγιση στην εκτέλεση.Ολοι κάθονται στις άκρες απο τις καρέκλες τους και έχουν τα μάτια τους συνεχώς στους συναδέλφους τους.Δεν παίζουν τίποτα αν δεν βεβαιωθούν οτι είναι απόλυτα συγχρονισμένοι με τους γύρω τους.Το παιξιμό τους είναι πολύ θετικό και έχει μια τρομακτική σχεδόν ακρίβεια.Και σε αυτό το σημείο πρέπει να πω οτι όλα αυτα γίναν χωρίς μαέστρο.Το πρώτο βιολί, ενας Αγγλος που λέγεται Kenneth Sillito οργάνωσε όλη την εκτέλεση απο τη θέση του.Τον έκανα γύρω στα 60, αργότερα έμαθα οτι είναι γύρω στα 76!!!!!!!!!
Στην πρόβα ο Κεν με εντυπωσίασε όχι μόνο με την μουσικότητα και την εμπειρία του αλλα και με τους ευγενικούς του τρόπους.Ολοι συμετείχαν σε πολύ σύντομες κουβέντες σχετικά με μουσικές αποφάσεις, και δευτερόλεπτα αργότερα τυχών προβλήματα θα είχαν λύθεί.Πέρα απο την δημιουργικότητα του, αυτός ο άνθρωπος μπορεί και παίζει ακόμα τρομερό βιολί.Εχει την ακρίβεια ενώς πολύ νεότερου εκτελεστή...και επίσης εχει εναν old school ήχο που πλέων δεν ακούς απο νεότερους μουσικούς.Και το συμαντικότερο, έχει τον σεβασμό όλων των συναδέλφων του τον οποίο κερδίζει σε κάθε πρόβα.Θεωρώ τιμή μου που παίζω με αυτον τον πραγματικο θρύλο του μουσικού κόσμου του Λονδίνου.Απόψε ένιωσα οτι αυτό το σύνολο έχει τρομερό δυναμισμό και όγκο αλλα και χαρακτήρα και ποιότητα.Την δευτέρα θα έχουμε και τον Μαέστρο (τον Μάρινερ).Εχω στο πρόγραμμά μου 3 περίπου βδομάδες συναυλιών με τους St Martin προς το παρών και είμαι κατενθουσιασμένος.Σε λίγες μέρες θα πάμε στην γερμανία και μετα θα παίξουμε στο Κεντρικό Λονδίνο.Αν είστε εδώ κοντά περάστε να μας δείτε....

Εχω πάρα πολλά ακόμα να πω σχετικά με την ορχήστρα αλλα αισθάνομαι οτι φλυαρώ.Θα γράψω ίσως περισσότερα μετά το ταξίδι μας στη Γερμανία.Αντίο για τώρα

Αντίο Alban Berg Quartet

2008-06-26T02:02:00.000+01:00

Δεν είχα σκοπό να γράψω απόψε, αλλα μόλις γύρισα απο την τελευταία συναυλία των Alban Berg Quartet.Στο τέλος αυτής της περιοδείας τους αποσύρονται απο την παγκόσμια μουσική σκηνή.To κουαρτέτο σχηματίστηκε στη Βιέννη το 1971.Μετα το θάνατο του βιολίστα τους Τhomas Kakuska το 2005, την θέση του ανέλαβε η πρών μαθήτριά του στη Βιέννη, Isabel Charisius.Αν και κατα πολύ νεότερη, κατάφερε να ταιριάξει σε ένα τόσο δεμένο σύνολο.Πολλοί δεν πίστευαν οτι θα τα καταφέρει, αλλα είναι γεγονός οτι πλέων κανείς δεν αμφισβητεί το πόσο ικανή βιολίστρια είναι και πόσο όμορφη είναι η μουσική της. Το πρόγραμμα απόψε ήταν Σούμπερτ. Το πρώτο μέρος ήταν το Κουϊντέτο "Πέστροφα" με τον Alois Posch sto κοντραμπάσσο και την Elisabeth Leonskaja στο πιάνο.Το δεύτερο μερος ηταν το κουϊντέτο για 2 βιολοντσέλα. Το μέρος του δεύτερου τσελλου έπαιξε ο Heinrich Schiff.Σε όλη την διάρκεια της συναυλίας αναρωτιόμουν γιατί ένα τοσο καλό σύνολο να αποσύρεται αφου βρίσκεται ίσως στο υψηλότερο στάδιο της καριέρας τους.Η συναυλία ήταν απο τις καλύτερες που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια.Το σύνολο είχε εκπληκτική ομοιογένεια και ακρίβεια, ενώ σε κάποια σημεία το παίξιμο τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν διαγωνισμός Piannisimo.Τα μαλακά τους χρώματα ήταν πολύ ξεχωριστά.Τόσο που μπορούσες να δεις άτομα απο το κοινό να σκύβουν προς τη σκηνή για να αποροφήσουν όσο το δυνατόν περισσότερη απο αυτή την μαγεία.Στο τέλος χειροκροτήσαμε όρθιοι για τουλάχιστον 15 λεπτά,μέχρι που πόνεσαν τα χέρια μας.Μου είναι δύσκολο να δεχτώ οτι αυτοί οι μουσικοί αποφάσισαν οτι είναι ώρα να σταματήσουν.Είμαι σχεδόν θυμωμένος μαζί τους.Φαντάζομαι όμως οτι αν έχεις περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής σου ταξιδεύοντας τον κόσμο και παίζοντας κουαρτέτο, στα 60 σου μπορεί να θέλεις κάποια αλλαγή.Το να είσαι μέλος ενώς κουαρτέτου είναι λίγο πολύ σαν να είσαι παντρεμένος με τα άλλα τρια μέλη.Δεν θα τολμούσα να συγκρίνω την μικρή μου πείρα με αυτη των ABQ.Στα μόλις 2 χρόνια μου πάντως ως μέλος ενώς κουαρτέτου είχα αρχίσει να καταλαβαίνω πόσες υποχωρήσεις χρειάζονται για να δουλέψει σαν σύνολο.Καταρχήν υπάρχει καθημερινή επαφή.Χρειάζονται πρόβες λίγο πολύ κάθε μέρα.Δεν μπορείς να δουλέψεις αλλού,ούτε έχεις πολύ χρόνο για μελέτη.Και όταν δεν κάνεις πρόβες, ταξιδεύεις.Μετά απο λίγο καιρό βρίσκεις τον εαυτό σου απομονωμένο.Μπορεί να ξυπνήσεις μια μέρα και να μην θέλεις να δεις κανέναν απο τους συναδέλφους σου...αλλα το ποιο πιθανόν είναι οτι θα τους δεις μέσα στις επόμενες ώρες.Μια τέτοιου είδους επαφή πολλές φορές συμαίνει οτι γνωρίζεις τους συναδέλφους σου περισσότερο απο όσο θα ήθελες.Γνωρίζεις τη μουσική τους και τον χαρακτήρα τους.Και αυτο φυσικά είναι υπέροχο οταν βγαίνεις στην σκηνή και μπορείς να διαβάσεις τις μουσικές προθέσεις των συναδέλφων σου.Αλλα μπορεί να είναι και τρομακτικά δύσκολο με ανθρώπους που δεν ταιριάζουν.Οι συνεχείς υποχωρήσεις είναι πάλι μια άλλη πρόκληση.Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος να δεχτείς κριτική απο τους συναδέλφους και αν χρειαστεί, να κάνεις τη δική σου όσο ποιο δημιουργικά γίνεται.Οι ABQ πέρασαν αυτές τις δοκιμασίες με άριστα.4 αξιοθαύμαστοι μουσικοί που δημιούργησαν χώρο ο ένας για τον άλλο.Αντίο Alban Berg.Θα μου λείψετε.

Training Day

2008-06-23T23:40:00.000+01:00

Ένα απο τα πράγματα που απολαμβάνω περισσότερο σαν μουσικός ορχήστρας, είναι τα εκπαιδευτικά προγράμματα στα οποία λαμβάνω μέρος και οι επισκέψεις μελών της ορχήστρας σε δημοτικά σχολεία.Πρέπει να διευκρινίσω οτι δεν είμαι μόνιμο μέλος μιας συγκεκριμένης ορχήστρας, αλλα δουλεύω τακτικά σαν έκτακτο μέλος με 3 ορχήστρες του Λονδινου, και αυτο πληρώνει το νοίκι μου τα τελευταία χρόνια.Η ορχήστρα με την οποία δουλεύω τακτικά σε σχολεία ειναι η BBC Symphony Orchestra.Σίγουρα, το να λαμβάνεις μέρος σε ενα σύνολο 100+ ατόμων είναι μια ξεχωριστή εμπειρία, ειδικά οταν βρισκεσαι σε μια καλή αίθουσα με ένα καλό μαέστρο.Η ενέργεια και ο τρόπος που συνδεόμαστε πάνω στην σκηνή ειναι μια τρομερή εμπειρία που δεν θα δοκιμάσω καν να περιγράψω.Θα ήθελα όμως να αναφερθώ σε εκείνες τις μέρες που η ορχήστρα χωρίζεται σε πολλά μκρά σύνολα που στη συνέχεια επισκέπτονται δημοτικά σχολεία και εξηγούν στα μικρά παιδιά τι κάνουμε.Τα καθε σύνολο αποτελείται απο περίπου 4 μέλη της ορχήστρας και 1 έμπειρο παιδαγωγό που συνήθως είναι επικεφαλής.Οι επισκέψεις μας κρατάνε περίπου 2 ώρες, μέσα στις οποίες πρέπει να παρουσιάσουμε τα μουσικά όργανα που παίζουμε σε όλο το σχολείο και στη συνέχεια να δουλέψουμε με ενα group μαθητών για την υπόλοιπη ώρα.Σε αυτό το μέρος, αφού παίξουμε μια μινι-συναυλία, σχηματίζουμε εναν κύκλο με τους μαθητές και χρησιμοποιώντας ρυθμό, κίνηση και τραγούδι, παρουσιάζουμε μια σειρά μουσικών παιχνιδιών.Οι μαθητές εκτίθονται σε πολλές και διαφορετικές προκλήσεις.Η ποιο βασική ίσως έννοια είναι αυτή του συγχρονισμού και ομαδικότητας.Μια άλλη δυσκολία είναι το να κατανοήσουν οτι υπάρχουν στιγμές στις οποίες πρέπει να ΜΗΝ παράγουν καποιο μουσικό ήχο αλλά να παραμείνουν σιωπηλοί και ακίνητοι.Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα οτι οι παύσεις είναι το ποιό δύσκολο πράγμα που μπορείς να ζητήσεις απο ένα σύνολο νεαρών ζωηρών μουσικών!
Αν και πολύ κουραστικό, αυτό το μέρος της δουλειάς ίσως να είναι και το ποιο δημιουργικό.Στο τέλος κάθε επίσκεψης, μπορώ να πάω στη δασκάλα η τον δασκαλό και να πω:Αυτό και εκείνο το παιδί τα πήγαν πάρα πολύ καλά, γιατί δεν προτείνεις στους γονείς τους να τα στείλουν στο Ωδείο; Και όντως, σε κάθε σχολείο θα ανακαλύψουμε 2-3 πιτσιρίκια τα οποία είναι γεννημένα μουσικοί.Χωρίς ιδιαίτερη σκέψη η προσπάθεια, έχουν καλό ρυθμό και τραγουδάνε σωστά.Και πολλές φορές τα βλέπουμε στις συναυλίες μας μαζί με τους γονείς τους.
Η ημέρα που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι όταν βρεθήκαμε σε μια περιοχή Μουσουλμάνων.Οι δάσκαλοι μας προειδοποίησαν οτι για τα περισσότερα παιδιά, η μουσική είναι εντελώς απαγορευμένη στα σπίτια τους. (αυτό ας το αφήσω ασχολίαστο γιατί μπορεί να φανώ κακός και ρατσιστής).Αυτά τα παιδιά αντιμετώπισαν τους πρώτους μουσικούς ήχους που άγγιξαν τα αυτιά τους, σαν ενα ανεξήγητο θαύμα.Ακούμπησαν τα χέρια τους στα ηχεία των οργάνων και ένιωσαν τους παλμούς που παράγονται.Ηταν σίγουρα κατι καινούργιο και μαγευτικό για εκείνα.
Δεν θα τολμούσα να συγκρίνω το επάγγελμα του μουσικού με αυτό του γιατρού, ούτε λέω οτι οι 2 ώρες που περνάμε στο κάθε σχολείο αλλάζουν δραματικά την ζωή των παιδιών.Απο την άλλη, η μουσική τέχνη είναι ένα μικρό θαύμα και το να είσαι ενα απειροελάχιστα μικροσκοπικό και ασύμαντο κομμάτι της διάδοσής της είναι σίγουρα ξεχωριστό.

ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ

2008-06-23T00:22:00.000+01:00

Ξεκίνησα να μαθαίνω βιολί στην Ελλάδα, πριν απο περίπου 22 χρόνια.Δύσκολα στην αρχή, αλλα πριν το καταλάβω, έγινε το κέντρο της ζωής μου.Ενώ ήξερα οτι είχα αρκετή δουλειά μπροστά μου, πάντα είχα στο μυαλό μου το οτι θέλω να παίξω.Τα πράγματα πήραν το δρόμο τους απο μόνα τους (οι κακοί μου βαθμοί στο σχολείο βοήθησαν) και σύντομα βρέθηκα να σκεύτομαι το επάγγελμα του μουσικού. Κάποια στιγμή, βρέθηκα να εχω ανάγκη απο ενα καλύτερο βιολί.Ενα απόγευμα, μετά το σχολείο πήγα να δοκιμάσω κάποια όργανα στο σπίτι ενώς ηλικιωμένου συλλέκτη.Αφού δοκίμασα 3-4 όργανα, έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο βιολί που δεν είχα δοκιμάσει.Ηταν ενά σχετικά παλιό όργανο, αλλα με πολλές επισκευές και ραγίσματα.Έβαλα το δοξάρι στη χορδή...

και ξαφνικά....

ενας καινούργιος ήχος..ενας νέος κόσμος....η φωνή μου....η δική μου φωνη!!

2 λεπτά αργότερα πήγα στη δασκάλα μου που περίμενε και της έδειξα το βιολί που προτιμω.
Και τότε ολα πήγαν στραβά.Με ρώτησε: γιατί σου αρέσει αυτό το βιολί; ο ήχος του είναι πολυ σκούρος. Εχει βαθος αλλα του λείπει η λαμπερότητα. Ακούγεται σαν...σαν ΒΙΟΛΑ!
Τότε φυσικά δεν ήξερα πολλά για τη βιόλα.Παρά την επιμονή μου, δεν κατάφερα να κρατήσω αυτό το βιολί που τόσο με είχε εντυπωσιάσει.Χαρακτηριστικά θυμάμαι οτι δεν αγόρασα κανένα απο τα άλλα βιολιά εκείνη τη μέρα και πέρασα τα επόμενα 2-3 χρόνια ψάχνοντας....."τη φωνή μου" σε ένα άλλο όργανο.
Πολλά χρόνια αργότερα, στο Λονδίνο, στο τρίτο μου έτος στην Ακαδημία έπεσε στα χέρια μου μια βιόλα. Το συνηθισμένο πρόβλημα έλλειψης βιολιστών...έπεσε ο κλήρος σε εμένα να παίξω βιόλα σε μια συναυλία.Χωρίς ιδιαίτερη προθυμία, πήρα τη δανεική βιόλα απο τη συλλογή της ακαδημίας (ενα άχαρο κατακόκκινο όργανο που οι συμφοιτητές μου βαφτισαν...πυροσβεστήρα) και ξεκίνησα να μελετάω.Απο τις πρώτες νότες ήξερα οτι είχα ξαναβρεί τη φωνή μου.Ήταν η ίδια φωνή που είχα ακούσει σε εκείνο το σακατεμένο βιολί.Δεν άργησα να ζητήσω να κρατήσω τον πυροσβεστήρα μέχρι το τέλος των σπουδών μου, και πριν το καταλάβω, το βιολί μου, μετα απο 20 χρόνια μελέτης και συναυλιών ειχε πάρει την μόνιμη πλέων θέση του, κάτω απο το κρεβάτι μου (οπου βρίσκεται μεχρι σήμερα).Στην βιόλα είχα βρει ότι ακριβώς έψαχνα άλλα δεν είχα το λεξιλόγιο να περιγράψω.Και φυσικά μαζί με το ηχόχρωμα, και τον ρόλο της μεσαίας φωνής στο Κουαρτέτο.
Παίζοντας βιόλα σε ενα σύνολο δωματιου, εισαι στο κέντρο και του συνόλου, και του μουσικου κειμένου. Οι βιολίστες πρέπει να κατέχουν την τέχνη του να κατευθύνουν την προσοχή του κοινού σε κάποιον άλλο εκτελεστή και όχι στο δικό τους μέρος, εκτώς φυσικά απο τις στιγμές που το μέρος της βιόλας είναι το ποιο συμαντικό.Ειμαι πλέων στο κέντρο και πιστεύω εχω εξοικειωθεί με τον σύνθετο αυτό ρόλο.Μεγάλο μέρος της δουλειάς μου απαιτεί ελαστικότητα και γρήγορες αντιδράσεις στις μουσικές αποφάσεις των συναδέλφων μου.Υπάρχουν όμως και οι σολιστικές στιγμές μέσα στο σύνολο, που κρατήσω τη βιόλα ψηλά και λίγο αριστερά, και θα παίξω ....τη φωνή μου.

it's fun, i am telling you...

The day after...

2008-06-22T13:02:00.000+01:00

Χθες γύρισα σπίτι μετά τα μεσάνυχτα.Έπαιζα σε μια συναυλία στη νότια Αγγλία.Η τοπική ερασιτεχνική χορωδία που, 2 φορές το χρόνο φέρνει μουσικούς για να τους συνοδέψουν στις άτεχνες αγριοφωνάρες τους. Θα είναι προφανές φαντάζομαι, οτι το να παίζω σε choral societies δεν είναι ο αγαπημένος μου τρόπος για να περνάω την ημέρα μου.Υπάρχουν κάποια πράγματα που ποτέ μου δεν θα καταλάβω σε αυτή την χώρα. Απο τη μια, υπάρχει μια πολυ ισχυρή μουσική παράδοση. Σε σχέση με την Ελλάδα, πολύ περισσότερος κόσμος δείχνει να έχει μια βασική κατανόηση για το τι είναι μουσική, και απόδειξη γιαυτο ειναι οι αμέτρητες χορωδίες....Απο την άλλη, πως γίνεται αυτη η κατανόηση και η αγάπη τους για τη μουσική να ειναι αιτία για τόσες βαρετές και άσχημες συναυλίες (οπως η χθεσινή).
Μετά απο κάθε τέτοια συναυλία βρίσκω τον εαυτό μου να αναρωτιέμαι αν ζω τη ζωή μου με τρόπο που με ευχαριστεί, ή αν χάνω τον καιρό μου με πράγματα που δεν με γεμίζουν.Σε λίγες μέρες θα ξεκινήσω να δουλεύω με μια όμορφη ορχήστρα, και θα ξεχάσω την απογοήτευση που ένιωσα χθες.......μέχρι την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να κάνω κάτι τέτοιο.
Αλλα μέχρι τότε βλέπουμε....

2008-06-22T02:09:00.000+01:00

Αχα

Καλησπέρα σας

τα κατάφερα λοιπον

το δικό μου μοναδικό Μπλογκ

σύντομα θα εξηγήσω τους λόγους μου για την δημιουργία του, και ....υποθετικά προς το παρών, την λειτουργία του στη ζωή μου.
Προς το παρών, ακόμα μαθαίνω να δακτυλογραφώ στα Ελληνικά ( έχω στα χέρια μου τον πρώτο μου ελληνικό υπολογιστή...καθώς δεν ζω στην μητέρα πατρίδα) και να χειρίζομαι το διαδύκτιο σε αυτή του τη μορφή .
don't go too far....will be right back...
al